Het fenomeen "buffet".

Ik kan enorm genieten van het observeren van mensen. Ik vond en vind dat ook het fijne aan het reizen met de trein. De dynamiek tussen de mensen. De ongeschreven regels en de gewoontes.
Maar niet alleen bij treinreizen, ook de dynamiek van afdelingsuitjes, seminars en andere bijeenkomsten: ik hou er van.

Zo ook geniet ik deze vakantie van het fenomeen "buffet". Wat een prachtig staaltje kuddegedrag dat dat toch teweeg kan brengen! De dynamieken tussen families, samenstellingen en tafels. Of het personeel.

Daar waar de een zorgvuldig omgaat met wat er aangeboden wordt, schept de ander in een slag alle aardbeien van de schalen af. Mensen die het eerst veroordelen, scheppen de volgende ochtend zelf ook de aardbeien overal vanaf, want gisteren deden anderen dat ook :).

Ogen die groter zijn dan de maag. In tijden van overvloed meteen vier croissantjes op je bord meenemen en er dan twee laten staan. Fruit dat eerst door meneer meegenomen wordt aan tafel en gedurende het ontbijt stuksgewijs in de handtas van mevrouw verdwijnt voor later op de dag.

Een record aan gekookte eitjes eten, gewoon omdat het kan. Dat kan denk ik thuis ook. Maar hier is dat "gratis" en dat doet wat met mensen.

Klagende kinderen die dingen moeten eten omdat hun ouders dat voor ze opgeschept hebben. Kinderen die zelf iets opgeschept hebben en dat toch niet lusten. Compromissen die gesloten worden. Een dreigement hier en daar. Ouders die elkaar corrigeren. Kinderen met rollende ogen.
Kinderen die de tijd van hun leven hebben en het hele diner laten bestaan uit miniloempiaatjes :)

En er zal geen grotere trekpleister bestaan dan etenswaren met chocolade of waar het vermoeden van is dat het er in zit.

Prachtig, in alle vormen.

Vakantietijd, soort van reflectietijd.

Vakantietijd is voor mij altijd schipperen met de tijd. Het werk, de oppas(sen), de schoolvakanties van het basisonderwijs en die van het voortgezetonderwijs. Alles moet op elkaar afgestemt worden en dan zijn 11 weken schoolvakantie in het jaar soms een hele klus als alleenstaande moeder. En ik denk ook wel als je gewoon nog samen bent. Iedereen is aan het afronden voor vakantietijd en het leven lijkt na die 6 weken pas weer verder te gaan. Op mijn werk betekent het minder bezetting, maar niet altijd minder werk,...dat is dus wel even bikkelen.

Maar het is ook de tijd van genieten. Puzzels die met enig kunst en vliegwerk inelkaar vallen en improviseren. Jezelf ontdekken en bij de kinderen ontdekken dat ze gegroeid zijn. Groei betekent niet altijd dat ze geen hulp of iets dergelijks nodig hebben bij iets. Of dat je zelf geen hulp nodig hebt. Maar het is je kijk of je handelen op een andere manier dan voorheen. Soms ontstaat ruimte voor iets waar je nog niet eerder aan gedacht hebt.

Met een glimlach kijk ik terug op de vakanties in de eerste jaren na de scheiding. Het was een pittige tijd, daarover schreef ik al eerder. Een nieuwe baan, afronden scheiding, kinderen naar een nieuwe school, nieuwe omgeving. Weinig vakantiedagen of tijd en ruimte voor mezelf,  diepe rouw, gevoelens van dankbaarheid voor de vele lichtpuntjes die er ook kwamen en die we ook zagen. En die er nu nog zijn. Het tekent het leven van de kinderen en mij en ik ben dankbaar voor de weg die we steeds weer vinden.

We genieten nu van een weekje in een wintersportgebied vlakbij Nederland. We zijn daar al eens in de winter geweest en nu gaan we voor de "summer edition". De wereld ziet er hier nu echt zo anders uit. In de meeste wintersportgebieden kun je in de zomer tegen een relatief laag tarief vooral actieve zomervakanties houden. Hoewel ik ondernemend en actief ingesteld ben, betekent dat niet direct dat ik zo'n enorm sportief mens ben. Toch is het beslist genieten en even alles loslaten.

Inmiddels hebben we gewandeld, geklommen, een rondje midgetgolf gedaan, gerodeld, van het uitzicht genoten, een wildpark bezocht, tig keer gezwommen etc.etc. En omdat het allemaal zo dicht bij elkaar is, is er ruimte om verschillende activiteiten in ons eigen rustige tempo achter elkaar te doen.

Het wildpark was echt een verrassing. Het ligt op de heuvel/ berg vlak achter het hotel en er bleek veel meer te zijn dan we dachten. Met de pas van het hotel kreeg je zowaar ook nog korting op de toach al schappelijke prijs en genoten we ruim 5 uur lang van de dieren, kleine attracties, een roofvogelshow, een papegaaienshow, allerlei inheemse dieren, sprookjes en de mensen om ons heen. Het grappigste waren de eekhoorntjes die meegenoten van het voer dat je aan de dieren van het park kon geven. Helemaal moe en voldaan kwamen we weer terug in het hotel. Dan, in de avonden is er tijd voor reflectie. Tijd om meer dan anders naar elkaar luisteren, samen dingen te bespreken, een spelletje, even lekker tutten of gewoon even niets. We boffen maar!

Project tuin: de bestrating

Er gebeurde veel de afgelopen weken. Een van de dingen die ik mezelf vaak hoor zeggen is dat je je wensen uit moet spreken. Linksom of rechtsom lijkt het vaak of er dan wel een pad naar je toekomt, ook al duurt dat soms even.

Vorig jaar was ik al druk doende om te kijken of ik de bestrating zou laten vervangen. Die donkere grindtegels die in een vierkantje gelegd zijn met een kleine vierkante rozige steen in het midden zijn onverwoestbaar. Maar ik wilde het pad verbreden. Ik twijfelde langere tijd over het omdraaien van de grindtegels en deze in rijen danwel in een patroon te laten leggen met tussen door een aantal rijen roodgebakken klinkers. Dat had ik bij een vriendin gezien ( dan waren het gewoon grijze betontegels en geen omgedraaide grindtegels). Ik zag me dit alleen niet zelf doen. Dat tillen, daar zag ik tegenop. Ik had er een geprobeerd, maar werkelijk niet te doen. Ook zou er wat gezaagd moeten worden en ik heb nog nooit tegels gezaagd. Ik had ook niet echt de ambitie dit te leren:)

Dus informeerde ik op een verjaardagsfeestje in de zon wat dat zou kosten. Al gauw bleek dat de tegels meestal niet de grootste kosten zijn, maar de mannen die het werk gaan verrichten. En toen ik bij een andere vriendin eens wat anders in de tuin zag liggen dan grijze of die rozige tegels was ik bereid eens te kijken bij een bestratingswinkel.

Vorig jaar liep ik daarom op een stikhete dag rond op een terrein dat vol lag met allerlei soorten bestrating. Oneindig veel variëteiten zijn er te verkrijgen. Hoewel mensen misschien denken dat bestrating bij een bouwmarkt goedkoper is dan een speciaalzaak...niets bleek minder waar!

Ik werd getriggerd door een grote tegel die iets bruinig, iets grijzig en relatief licht van kleur was.
Die bleek me verderop weer te triggeren maar dan in een kleiner rechthoekig formaat. En verderop weer. Kennelijk was ik erop gevallen. Deze tegel gaf minder warmte dan de andere tegels toen ik er over liep. De verkoper gaf aan dat het een tegel was die inderdaad minder warmte absorbeerde, maar ook in de winter minder snel glad zou worden en door de gladde afwerking ook prettig was om op blote voeten over te lopen.

Omdat de prioriteiten even anders lagen (in het huis zelf was en is ook nog genoeg te doen) en alles geld kost, besloot ik te kijken of er iemand langs wilde komen voor een offerte. Dan weet je waar je op moet rekenen en waar je voor moet sparen. Dat bleek net als bij andere klussen lastiger dan je hoopt. Er is meer dan genoeg werk kennelijk. En mede daarom had ik dit "project" maar even laten rusten.

Via een buurvrouw kwam er uiteindelijk toch een stratenmaker langs. Zolang je aangeeft dat je iets wilt, komt er vanzelf ergens beweging :) Hij gaf aan wat het ging kosten. En wat ik aan tegels en opsluitbandjes moest bestellen. Er werd een datum geprikt. De oude bestrating ging op marktplaats net als de figuur buxus die moest verdwijnen door de plannen om het pad te verbreden. Een deel van de bestrating kwam uiteindelijk terecht in Zutphen als fundering voor een tijdelijk onderkomen van mensen die hun huis gingen verbouwen. Een ander deel bleef in de buurt en werd aangebracht in een garage. Beide ophalers stuurden later content foto's van het resultaat. Zij blij, ik blij. Mooi.

De buxus bleef, daar was geen interesse in. Ik ben ook geen fan van buxusfiguren, maar om de plant naar de stort te doen, vond ik ook zo wat. Ik zette deze in een rubberen mand en bleef deze netjes water geven in afwachting van een nieuw baasje.

De tegels waren conform de opdracht van de stratenmaker door mij besteld. Ik hield mijn hart vast bij de bezorging: zo'n grote vrachtauto met kraanachtig ding erop in de smalle straat met alle auto's! Maar alles werd keurig over de geparkeerde auto's heen getild en op de aangegeven plek neergezet en de volgende dag gingen twee mannen een ochtend aan de slag.Ik voorzag de mannen van hun droogje en natje en jolig werd alles keurig gelegd. Er werd steeds aangegeven wat er mogelijk was en gevraagd naar wat ik mooier vond, of niet.

En naarmate het werk vorderde, groeide een verbreed pad naar mijn voordeur en opzij naar de poort. De tegels kleurden perfect bij het houtwerk en ook bij de keien die ik vorig jaar via marktplaats had verkregen. Wat kan je dan blij en dankbaar zijn.

Halverwege de ochtend moest ik naar een begrafenis. Toen ik terug kwam was het werk vrijwel af. Ik stond met tranen in mijn ogen van blijdschap. De mannen hadden alle resten keurig opgestapeld en waren al vertrokken. Door wat wijzigingen waren er niet genoeg opsluitbandjes, maar dit zouden ze later oplossen als ik extra had besteld en zij weer tijd konden inplannen.

De buxus is nog nooit opgehaald. Gisteren heb ik deze daarom maar bijgeknipt tot een iets minder opzichtige verschijning en in een pot naast de voordeur gedaan. Niet mijn smaak, maar op de een of andere manier hoort de plant hier.

Kozijnenboer

Iets van twee weken geleden werd er aangebeld rond etenstijd. Ik deed de deur open en zag een man,
iets kleiner dan dat ik ben, op het paadje staan. In zijn armen een folder, een tablet en een map met pen en papier. Hij bleek namens een kozijnen fabrikant aan te bellen. Ze waren hier in de buurt aan het kijken of er mensen geïnteresseerd waren. Ik gaf aan dat ik wel een folder wilde. Dat mocht, mits hij later even mocht bellen of ik nog vragen had en eventueel een afspraak wilde maken.

Dat leek me een goed plan, dus ik gaf mijn nummer. Ik wist natuurlijk dat ik gebeld ging worden om een afspraak te maken. En drie dagen later had ik inderdaad iemand van het bedrijf aan de lijn. Ik was geïnteresseerd omdat ik het zijraam bij de keuken op den duur moet laten vervangen en in het algemeen omdat ik nieuwsgierig ben naar wat zoiets dan kost. Tijdens een afspraak zou ik antwoord krijgen op al mijn vragen.

De afspraak werd gemaakt voor op een avond om 19.00 uur. Voor mij betekent dat, dat ik er echt rekening mee moet houden met mijn werk en het eten. Aan het einde van de middag werd ik gebeld met de vraag of het ook een uurtje eerder kon. Nou nee dus. Vervolgens kreeg ik (in mijn optiek) geheel overbodig de uitleg waarom ze graag een uurtje eerder wilden. Ik gaf daarop aan dat we de afspraak ook konden verzetten. Dat was duidelijk niet de bedoeling. Dus ging de afspraak gewoon door.

Ik had net het vaatdoekje over het aanrecht gehaald, toen de beste man op de stoep stond. Een kwartier te vroeg. Bij binnenkomst bleek hij net een sigaret gerookt te hebben. Het pepermuntje verbloemde het niet. Hij vroeg direct om een glas water.

Zonder aanwijzing liep hij voor mij uit naar de eettafel en legde deze zonder vragen vol met de spullen uit zijn tas. Een stukje kozijn en glas, een set stalen, een map, profielen en nog een set papieren. Nadat alles uitgestald was, was er weinig ruimte meer voor het glas water dat ik voor hem uit de keuken had gehaald.

Het ingestudeerde praatje over de kwaliteit van de kozijnen en aan hoeveel mensen er al geleverd was, kapte ik af. Ik gaf aan dat ik twee vragen had gesteld en dat ik daar graag antwoord op wilde hebben. De man wilde naar de tuin achter het huis om de gevel te bekijken. Binnen 1 seconde trok hij geheel vakkundig de conclusie dat alles er uit moet. Ik trok dat in twijfel gezien het recente bouwkundige onderzoek dat ik had laten doen. De man gaf niet zoveel om bouwkundige onderzoeken. Hij wilde eerst nog binnen wat uitleggen over de prijs voordat hij de prijs wilde vertellen. Het was een valstrik. Binnen begon hij gewoon het geplande praatje dat ik eerder afgekapt had.

Het bedrag dat genoemd werd viel me niet mee, ook niet heel erg tegen. Ik begon erover dat ik ook gevraagd had om informatie over de kosten van het vervangen van alleen het zijraam. Hij begon erover dat ook alleen de voorgevel of alleen de achtergevel van nieuwe kozijnen konden worden voorzien. Ik hoorde geen antwoord op mijn vraag over de kosten om alleen het zijraam te vervangen.

Ik wilde deze man uit mijn huis. Ik weet ook niet meer wat me bezield had om de afspraak überhaupt te maken. We spraken af dat hij een offerte zou doorsturen voor de voor- en de achterkant. Gespecificeerd. Zijn pen haperde. Het werd genoteerd met een kleine zucht.

Toen de man weg was, bedacht ik me dat hij mijn e-mailadres niet had en ook niet had gevraagd. Het was duidelijk dat deze man de vruchteloosheid van de afspraak ook had ingezien.

Het onaangeroerde glas water goot ik bij een van mijn planten leeg.

Statussymbolen

De tuin maakt me blijer dan ik had gedacht. Zeker nu we er een aan huis hebben in het formaat dat  naast gezin en werk, redelijk goed bij te houden is. Alles groeit en bloeit. En bijna alle planten in de achter- en zijtuin zijn eetbaar of dragen vrucht. Ik heb een groenblijvend geraamte aan planten. De rest vul ik aan.

Er moet ook nog steeds een rij planten uit, maar dat is echt een projectje op zich dat ik in stukken op ga knippen. Ik wil daar meer de andere soorten groenten kweken.

Omdat mijn interesse hier naar uit gaat, volg ik op socialmedia de moestuinen van wildvreemden. Van luxueus aangelegde moestuinen tot functionele moestuinen, alles komt er voorbij. Ik geniet van mijn aangelegde tuin, met mijn kleine budget probeer ik er echt iets van te maken. En soms zie je daar leuke dingen die mij ook weer op ideetjes brengen.

Naast dit alles volg ik, vanwege mijn eigen klusprojectjes in en om het huis, diverse doe-het-zelf-en-maak- van dingen-je-eigen-spullen socailmedia. Van handige tips tot het kijken naar prachtige plaatjes...ik vind het leuk.

Alles heeft te maken met "zelf doen", zelf "laten doen". Vaak gaat het gepaard met de gedachtengang van zorgen voor levenskwaliteit, aandacht en tijd...in plaats van de ratrace waarbij we iedereen en onszelf voor de gek houden met statussymbolen. Ik heb het "zelf bedacht" aan de hand van een idee dat ik op socailmedia vond. Ik denk dat ik kritisch ben, maar...is dat ook echt zo?

Dat zelf doen klinkt diepgaand, maar zijn er dan niet ook stiekeme statussymbolen? Rituelen, spullen of ideologieën waarmee we ons van de massa proberen te onderscheiden? En onszelf ook weer toevoegen aan een massa, een andere massa ( met andere statussymbolen) dan?

Door deelname aan dit soort social media kun je elkaar stimuleren bewust in het leven te staan, mooie dingen! En tegelijkertijd kan het je ook in de tang houden.

Moestuinieren, tweedehandsspullen opknappen, zelf klussen etc. het valt voor veel mensen onder het kiezen voor levenskwaliteit in plaats voor platte materialistische zaken. In plaats van geld, gooi je er tijd tegenaan. Als het statussymbolen zijn, dan zijn het vast niet de kwalijkste.

Tijd en ruimte

Ik kan echt genieten van mijn gezinnetje, contact met vrienden/ familie en van mijn werk. Maar toch is het fijn en ook nodig om in stilte even alleen met mezelf te zijn. Tijd en ruimte te ervaren. De wereld te verkleinen om het ook weer te vergoten.

Dat is niet altijd makkelijk te organiseren. Ik probeer dit aan het begin van de dag te doen door eerder wakker te worden dan de rest en lekker wat te lezen en (of alleen) te genieten van een kop koffie in bed. Maar op hetzelfde tijdstip naar bed gaan als de kinderen en dan in bed lezen en schrijven doet voor mij hetzelfde (al ga ik soms ook gewoon net zo vroeg slapen als de kinderen). Het een is niet altijd een alternatief voor het andere. Soms heb ik behoefte aan beide momenten. Het helpt mij om mijn drukke bestaan in goede banen te leiden. Een vorm van meditatie, overdenking.

Schrijven werkt bij mij spiegelend. Kinderen spiegelen ook, maar niet zoals een volwassene dat kan. Ze spiegelen mij als moeder. Mijn vrienden spiegelen ook, maar dat is anders dan bijvoorbeeld hoe een partner spiegelt. Maar ook als je wel een partner hebt, is het fijn om jezelf te spiegelen. Door dingen op te schrijven en terug te lezen, zie ik hoe ik ergens over nadenk, hoe ik of iets in elkaar zit of lijk(t) te zitten. En zie ik welke processen er spelen of nog verwerkt moeten worden. Een soort vanaf een afstand naar jezelf en je eigen gedachten kijken.

Of het nu goed of slecht weer is, even naar buiten gaan helpt me ook om de zinnen te verzetten. Het haalt me even uit het patroon, waarvan ik zelf niet wist dat ik daar in zat. Dat hoeft niet een enorme wandeling te zijn in aangewezen natuur. Dat kan net zo goed even lopen naar de winkel, wat rommelen in de tuin of de hond uitlaten zijn. Op zondagochtend vroeg naar het bos ervaar ik wel als subliem, moet ik eerlijk bekennen. De stilte dan, de zachtheid van de geluiden van het bos, de blijdschap van ons huisdier dat dan los mag lopen....dat geeft energie.

Soms bezoek ik een expositie, museum of kijk ik een documentaire en krijg ik nieuwe inzichten. Blijk ik vooroordelen te hebben waar ik me niet bewust van was, is er kennis waar ik niet vanaf wist en worden zaken in ander licht gezet. Inspirerend vind ik dat.

Of ik het nu zelf maak of dat een ander het maakt: eten van goede kwaliteit geeft me beslist energie. Met aandacht klaargemaakt, verse ingrediënten....oftewel, waar tijd en liefde in zit. Voor mezelf kost dat soms wat planning, zoals 's ochtends alvast voorbereiden etc. Maar het is het werk beslist waard, zeker wanneer je 's avonds vermoeid thuiskomt en je kunt genieten van het lekkers.

Het zijn allemaal zaken die ervoor zorgen dat ik lekker in mijn vel mag zitten. Wat er ook gebeurt. De mix van dingen wisselt wel eens. Gaat het minder goed met me door welke reden ook, dan maak ik mijn wereldje/ ruimte weer kleiner en besteed ik er meer tijd aan. Ik merk vanzelf wanneer het weer groter kan worden en ik minder momenten nodig heb. Ik voel daarin geen druk en haast.

Kabbelend zaterdagje

Wat was het gisteren een heerlijk dagje! Tussen de buitjes door was het heerlijk zonnig en nog echt warm ook. De wind viel mee omdat we in het centrum wonen en de andere huizen de wind wegnemen.

Op zaterdag maken we er meestal een gezellig rommeldagje van. Iets met uitslapen, schoonmaken, tuin en de markt.

En meestal maak ik dan op zaterdag al in de ochtend het avondeten klaar, juist vanwege de rommeligheid op die dag. Zo voorkom ik dat ik 's avonds niet nog een tijd in de keuken sta, terwijl mijn energie dan een beetje op is. Ik maakte gisterochtend al voor dag en dauw tomaten-paprika soep. Of paprika-tomatensoep...zo u wilt.

De markt was nog best druk, zelfs de kinderen stonden verbaasd te kijken om de drukte.
Niet iedereen wil altijd mee en niet iedereen hoeft mee. Maar deze keer lukte het om met z'n allen te gaan. Ik geef toe dat we dan wel met andere dingen thuiskomen dan wanneer ik alleen ga, maar ergens is dat ook prima. Al kwamen we niet echt met heel veel terug, maar wel met ontzettend lekkere aardbeien die we 's middags als tussendoortje bij de thee opaten.

Terwijl de kinderen na de thee geheel eigen plannen hadden, wipte ik nog even bij een vriendin aan om daar ook nog kort een kopje thee te drinken. Het was gezellig en ik realiseer me dan op zo'n moment dat hoezeer ik ook goed alleen kan zijn, het toch voor mij belangrijk is om mijn verbindingen met anderen te onderhouden. Echte verbinding vanuit het hart. Lachen om gekkigheid, met elkaar meedenken, maar beslist ook spiegelen.

Eenmaal thuis zette ik direct de soep op en de oven aan voor de witte puntjes die ik licht met kruidenolijfolie bestrijk, licht besprenkel met zout en dan in de oven plaats. Ze worden dan van boven heerlijk krokant. Wel is het uitkijken dat het niet te hard gaat...want ineens kunnen ze zwart zijn. Perfect zaterdaggerecht, die soep en broodjes, in zijn totaliteit.

Uiteraard 's avonds voor de tv (sinds enige tijd weer) voor de dodenherdenking. Van een vriendin kreeg ik heel laat nog een foto toegestuurd uit de Ardennen: Sneeuw! Ik ben benieuwd wat het weer vandaag voor ons in petto heeft.