Kamp

Ze gingen dit jaar apart van elkaar op kamp. Hij ging naar het brugkamp en zij naar het kinderkamp. Het gaf bij beide kinderen een beetje spanning, want samen op pad is veilig en vertrouwd. Maar... los van elkaar is ook wel weer stoer.

In plaats van een grote inloop van ouders, broers en zussen rondom de kampen, waren er nu tijdzones ingesteld en die overlapten elkaar gelukkig niet. 

Na 6 nachten reed ik weer naar de Veluwe. Er was file op verschillende trajecten en ik had moeite om op tijd bij het kamp te komen om dochterlief op te halen. De sanitaire stop stelde ik omwille van de tijdzone uit, wat niet erg verstandig was....coronaregels hielden ook in dat er geen ruimte was voor een plaspauze op het kamp. 

Ze straalde, riep me en maakte ingehouden sprongetjes op de plaats toen ze me zag, omdat naar mij toe rennen niet mocht. We hadden elkaar tijdens de week niet gemist, maar wat waren we blij om elkaar weer te zien en te knuffelen.

Ze kletste honderd uit in de auto en kneep even in mijn knie toen ze zei "Je bent lief!". Ik zei dat ik haar ook zo lief vond en dat we in het plaatsje zelf wat gingen drinken. Ik gaf eerlijk toe dat het ook was omdat het water me aan de lippen stond.

Alle ouders dachten kennelijk hetzelfde en het was voor de verschillende meisjes een weerzien op afstand op het terras. Hilariteit alom om de drie kippen die los rondliepen. De bitterballen die het feestje compleet maakten, smaakten goed. 

We hadden nog wel even kunnen blijven zitten, maar het was tijd om grote broer op te halen. Bij aankomst gaven we de naam door en even later kwam zoonlief het terrein opgelopen met alle kamp-spullen. "Ja! Daar is hij! "riep dochterlief. Hij liep in een steeds steviger tempo op ons af. Hij had misschien wel willen rennen, maar de trolley, de rugzak, slaapzak en de tas met zijn kussen erin beletten het hem om dat te doen. Hij lachte van oor tot oor, heerlijk om te knuffelen en compleet te zijn.

Al kletsend verliep de terugreis vlotjes. De hond ontving ons op haar uitbundigst. De kinderen dartelden thuis door de kamers, volledig "aan" en uitgeput. De dagen erna waren echte hang- en knuffeldagen. Héérlijk!

Energieverbruik en energienota

Omdat we in juli 2018 ons huis kochten en een nieuw energiecontract afsloten, komt jaarlijks in juli de afrekening binnen van het energiebedrijf. Vorig jaar kreeg ik behoorlijk wat terug, maar werd mijn voorschot niet echt lager. Wel kreeg ik halverwege het contractjaar bericht dat ik mijn voorschot kon verlagen. Dat heb ik niet gedaan.

Elektriciteit

Dit jaar kochten we een vriezer en waren we tijdens de coronatijd met zijn drietjes thuis, elk op een apparaat. Ook kwam langzamerhand de zin om zelf te bakken etc. weer terug. Zeker tijdens Coronatijd.

Ik besteedde meer tijd aan de tuin (snoeien en maaien). En mijn kinderen zorgen nu ze groter worden voor meer was voor mijn gevoel. De verwachting was daarom dat we meer elektriciteit verbruikt zouden hebben.

Gas

De winter was niet echt heel koud en dat is gunstig voor het gasverbruik. Maar mijn tienerkinderen groeien snel en vertonen de vele kenmerkende puberactiviteiten. Moest ik  in voorgaande jaren mijn kinderen soms bijna onder dwang onder de douche zetten, nou die tijd is voorbij. Tegenwoordig moet ik in de gaten houden wanneer ze onder de douche staan en ze soms manen om onder de straal vandaan te komen.

De maanden direct na het plaatsen van de bodemisolatie las ik steeds de meter af, daar kwam op een gegeven moment de klad in. Wel merkten we dat de lucht in huis anders is en dat er minder vocht is.

De meterstanden/ het verbuik

Moest ik vorig jaar mijn meterstanden nog doorgeven...inmiddels zijn alle meters vervangen voor zogenaamde slimme meters en aflezen kan nu digitaal.

(Tromgeroffel...…)

En dan nu het verbruik:

Gas 2019 695 m3

Gas 2020 687m3

Elektriciteit 2019 1670 Kwh

Elektriciteit 2020 1771 Kwh

Ik was blij met het resultaat en met het bedrag dat ik terugkreeg. Omdat het termijnbedrag verhoogd was en het verbruik niet echt...kreeg ik aanzienlijk meer terug dan vorig jaar.

Inmiddels heb ik mijn voorschot aangepast naar 120 euro ipv 165 euro. Het advies was 95 euro. Het geld wordt weer geïnvesteerd in het huis. Het lijkt me een goed investering om het dak verder na te isoleren. Dat dak is op zich goed, maar als we het toch onderhanden moeten nemen...dan is daar meer winst te behalen.

Summertimes

Van de laatste weken school en werk tuimelden we in de vakantieperiode van de kinderen. Als alleenstaande moeder is dat meestal een gepuzzel met werk etc. Nu de kinderen wat groter zijn en thuiswerken de voorgeschreven vorm is, is alles anders dit jaar.

 

We mochten in het huis van mijn broer in Leeuwarden en zaten er zeer gerieflijk bij. Het thema werd "echt uitrusten". Want daar waren we aan toe! Ik werkte in de ochtenden terwijl de kinderen uitsliepen, in de tuin speelden of binnen een spelletje deden. Gezellig was het om samen rond koffie- en theetijd  en lunchtijd in de tuin te eten en drinken. Soms ging een ieder na de lunch nog even zijn/ haar gang en kon ik ook nog even doorwerken.

We bezochten steeds aan het einde van de middag een plaats.Harlingen, Leeuwarden zelf, Dokkum, Grou etc. We testten overal het ijs, beslist geen nare opgave. De uitslag was verdeeld. Dat kwam ook omdat we steeds andere smaken schepijs namen.

Er zou visite komen logeren, maar die belden de avond voordat ze zouden komen af. Dat maakte dat we de dagen erna ruim in de boodschappen zaten en met dezelfde ingrediënten steeds iets anders maakten.

De dagen kabbelden voorbij en zo waren de twee weken om.

Thuis is ook weer lekker. 

De bank

Vorige week zaterdag werd ons oude bankje opgehaald en op maandag werd onze nieuwe bank bezorgd.

Twee mannen kwamen als een geoliede machine ons huisje binnen met elk een deel van de bank op een steekwagen. De delen waren extreem goed verpakt met wel twee lagen stevig plastic, delen karton en schuimrubber. Daar stonden ze dan pontificaal midden in de woonkamer, rechtop op hun zijkant. Ze waren nog wel zo beleefd om even te zoeken waar de zak met pootjes was verstopt, maar die moest ik er zelf onder schroeven.

In de pauze van zoonlief probeerden we samen de bank van al het verpakkingsmateriaal te ontdoen. Het was een hele klus, maar het lukte wonderwel. Eerst het deel wat in de hoek moest en vervolgens klikten we het andere deel, wat eigenlijk eruitziet als hoofddeel, er aan vast.

Zoonlief en ik keken er even een paar seconden in stilte naar. 9 weken hadden we erop gewacht ( en dat was nog snel volgens de winkelmeneer) en daar was'ie dan. In de zeer lichte kleur die we hadden uitgezocht en met de pootjes die we zo leuk vonden.

Ruimte voor drie personen en meer. Trots! 

Daarna kwam de klus om het verpakkingsmateriaal te scheiden en alles kleiner en handzamer te maken. Pfff. De berg begon langzaam te slinken. Wat een materiaal!

In spanning wachtten we af tot dochterlief thuiskwam. Die plofte zonder aarzeling op de bank neer. Drie blije mensen in huis.

Omdat ik niet voor een vlek- en vuilafstotende behandeling van de winkel had gekozen à 50 euro per ziting (!), was het ( zeker vanwege de lichte kleurstelling) zaak om dezelfde week ervoor te zorgen dat de bank wel voorzien werd van een goede  beschermende laag. In de dagen erna legde ik steeds een aantal kussens van de bank op een wasrek in de tuin en spoot deze in met een middel dat vlekken en vuil tegen gaat. Als deze droog waren volgde de volgende serie. Elk kussen kwam zo drie keer aan de beurt, net als het frame van de bank. Dat kostte in totaal drie bussen van 7,99 euro. Tel uit je winst.

Afgelopen week genoten we 's avonds van het bankhangen en het spelletjes doen op de bank.

Tweede Pinksterdag

Het is best fijn om samen thuis te zijn, maar ik mis mijn familie, mijn vrienden, mijn kennissen. Het praten met een volwassene. Ik app, mail, chat, zoom, team en messenger wat af met deze en gene en mijn collega's. Met sommigen heb ik juist weer meer contact dan hiervoor. Hoe grappig is dat?

Ik mis het contact en de aanloop aan huis. Hoewel dat hier sowieso niet zoveel was als vroeger aan de andere kant van Nederland. Dat komt uiteraard ook omdat ik nu geen thuisblijfmoeder meer ben, maar een betaalde baan heb. En hoe grappig nu ben ik weer ( net als de rest van Nederland) veel thuis. Maar ja, dan moet er wel echt gewerkt worden. Niet dat je als thuisblijfmoeder niet werkt, integendeel. En zeker in die periode pakte ik er ook aardig wat klussen bij om het huis weer verder op te knappen. De kinderen hebben er een heerlijke rustige start van hun leven door gemaakt.

Vandaag komt een dierbare vriendin met haar man voor het eerst weer langs. Ik kijk er naar uit. Gezellig samen lunchen in de tuin! Dat niet kunnen begroeten met een knuffel blijft lastig.

Morgen wordt ook een gekke dag. Dan moet ik in verband met een aanbesteding wel echt weer bijna een volle dag naar kantoor. Niet die luttele uurtjes die ik de laatste weken wel eens deed. Nu deed ik dat ook zo kort voor het hoogst noodzakelijke en om maar weer snel thuis te zijn bij de kinderen. 

Ik kijk er naar uit om mijn collega's weer te zien.

Ondertussen ben ik lid geworden van een outdoor-sportcentrum. Die werkt met een strippenkaart waarbij je je digitaal moet aanmelden voor een les. De bedoeling is dat ik een tweetal avonden ga powerwalken. Maar boxen, algemene buitentraining etc. kan ook. Wieweet waar het op uit komt. Even weer mensen zien en even weer sporten!

Fijne week!

Zaterdag

Gisteren ging we, na een paar forse buien, voor het eerst weer met z'n allen naar het centrum. Het voelde gewoon gekkig na al die tijd! Beide kinderen moesten nieuwe schoenen hebben en eventueel nog wat kleding voor de zomer. De groeispurten van de kinderen lopen nagenoeg gelijk. Omdat dochterlief de jongste, maar ook de grootste van de twee is, is dat wel eens sneu voor zoonlief die graag weer eens de grootste zou willen zijn. Jongens halen dat straks ruimschoots in beloofde ik hem.

We hadden afgesproken dat als het te druk was we weer naar huis zouden gaan en een andere keer wel weer zouden gaan kijken. Ik denk dat we het juiste tijdstip gekozen hadden, de drukte viel mee. De afstand die sommige mensen aanhielden niet en we hebben een aantal keren gevraagd of mensen afstand wilden bewaren. Sommige mensen reageerden geïrriteerd, het zij zo.

Voor zoonlief slaagden we wonderwel, maar dochterlief vond niets van haar gaarding. Dat had er denk ik ook mee te maken dat ze nodig naar de wc moest. En in Coronatijd heb je dan als meisje extra pech. Geen horeca is open waar je even naar de wc kunt.Dus dan wordt het weer huiswaarts. Ik belde mijn vader of ze daar - met gepaste afstand bij de deur- naar de wc kon. Hij was gelukkig thuis en toen we aankwamen stonden de voordeur en de deur van de wc al open. Dat was dus zo gepiept op corona-afstand van elkaar.

Maar daarna was het animo om weer terug te gaan naar de winkel verdwenen. Vanaf de andere kant liepen we daarom maar weer richting huis. Via de markt, die in onze woonplaats niet zoveel voorstelt, maar op zich voldoende aanbod heeft. Van alle marktkoopwaar zijn er twee kraampjes. Twee fruitstallen, twee bakkers, twee kaasboeren, twee visboeren etc.Tot onze blijdschap stond "onze" groente- en fruitkraam er ook. Niet dat we zo vaak naar de markt gaan, maar er is een fruitkraam die wat duurdere, maar echt goede spullen heeft. Een verademing. Bepakt en bezakt ( en dat voor rond de 11 euro) met echt lekkere verse spullen kwamen we weer thuis.

Zoonlief is zo blij met zijn nieuwe schoenen dat hij er volgens mij het liefste mee was gaan slapen.
De zoete lucht van aardbeien die in de keuken staan ruik je soms in de woonkamer. Op de fruitschaal liggen nu de grapefruits te wachten voor de ontbijtjes deze week en in de koelkast ligt een zalig stuk watermeloen voor bij de zondagse lunch. Wat een rijkdom!

Gebruik je Persoonlijk Opleidingsbudget!

Als je bij een grotere organisatie werkt, is de kans groot dat je werkgever een Persoonlijk Opleidingsbudget of POB aanhoudt voor alle werknemers om zich op te leiden en te groeien. 
Het is eigenlijk dus een vorm van salaris met de restrictie dat je het aan een opleiding kunt besteden.

Persoonlijke opleidingsbudgetten worden steeds meer in cao's overeengekomen en de bedoeling is dat werknemers die echt vrij besteden. Sommige werkgevers reageren wat verkrampt en proberen toch wat te sturen op de besteding van het budget terwijl dat soort budgetten juist bedoeld zijn om werknemers zelf de regie te laten nemen over hun loopbaan en inzetbaarheid. Het idee is dat het dan meer om algemene ontwikkeling gaat en niet per sé om iets dat compleet moet passen bij de huidige functie. Op die manier worden mensen zelf verantwoordelijk gemaakt voor wat ze leren en hoe ze het willen aanpakken. Een mooie kans! Ik vind dat pure luxe. Vooral omdat per afdeling vaak ook nog budget is om andere werkgerelateerde cursussen te doen.

Veel mensen weten jammer genoeg niet dat er budget ter beschikking is gesteld, laat staan bij wie ze moeten zijn en wat de regels zijn met betrekking tot dit budget. Ook binnen mijn organisatie zijn er meer mogelijkheden dan ik aanvankelijk wist. Goed dus om navraag te doen binnen je organisatie of er voor jou ook een Persoonlijk Opleidingsbudget ter beschikking staat en ook om dit te delen met je collega's. Als je er tegenop ziet om iets te gaan doen, kun je dit misschien ook samen doen. Je leert er altijd iets van. Binnen de organisatie waar ik werk zie ik verschillende collega's allerlei uiteenlopende cursussen doen en dat brengt reuring, enthousiasme en bovenal (zelf)kennis. Van time-management, bomen zagen tot spreken in het openbaar, waarom niet?

Ook goed om te weten: de budgetten  hebben vaak een beperkte periode om het in te zetten. Bijvoorbeeld € 1300,- per jaar of € 5.000,- per 5 jaar. Wanneer je daar geen gebruik van maakt, stroomt het geld weer terug naar de pot en begint in de volgende periode het bedrag weer opnieuw. Eeuwig zonde!