Iets van niets: krans

Gisterochtend ging ik langs vrienden die in het buitengebied wonen. Daar in de berm op eigen terrein en langs een prieel groeit oneindig veel hop en ik mocht komen snoeien. Ik snoeide een aantal lange strengen weg en ontwarde die. Ik leende een ronde wasmand, zette die op de grond en drapeerde/ rolde elke streng zorgvuldig om de wasmand heen. Zo werd de wasmand ingebouwd.
Een paar lange strengen hield ik apart. Ik tilde de wasmand uit het bouwwerkje en wikkelde de overgebleven strengen om de krans in wording heen. Ik ben blij met het eindresultaat. Nu laten indrogen en nog een beetje bijsnoeien. Als je 'm dan ophangt blijft het in model en is die hoplucht er wat vanaf.

40

Inmiddels heb ik mijn profiel aan moeten passen omdat ik geen 39 meer ben :)
Gelukkig heb ik geen last van de wijziging van het getal. Niet anders dan dat ik het wel graag wilde vieren.

Hoewel ik ook uit mijn vrienden kring diverse feestjes met veel plezier heb mogen meevieren omdat men breed uitgepakt had rond het thema 40, besloot ik dit zelf niet op die manier te doen.
Normaliter is iedereen van harte uitgenodigd om de verjaring mee te vieren, maar ik realiseerde me dat ik mensen zo weinig spreek dan.

Ik keek in de omgeving of er misschien een locatie was die uitkomst kon bieden, maar de prijzen van de locaties weerhielden me er van. Een locatie maakte het wel heel erg. Voor dat bedrag kon ik volgens mij met iedereen een weekend weg!

Ook gevoed door het feit dat het op een doordeweekse dag viel, besloot ik dit jaar met iedereen apart af te spreken en iets leuks te doen. Dat leidt dan allemaal weer tot vele leuke activiteiten, gesprekken en nieuwe plannen. Het kan vervelender:)

Zo ging ik met mijn familie op een rondvaart in Zwartsluis, bezocht ik kasteeltuinen, ging ik naar het theater, kookte ik samen met vrienden, ging ik uiteten, hightea-en etc. en alle afspraken zijn nog niet afgelopen.

Ik geniet! Socialdeal, groupon etc. zijn gewillig en bieden erg leuke activiteiten.

Misschien word ik volgend jaar gewoon weer 40.

Herfst

Ik weet het, de zomer is nog niet voorbij, maar vanochtend tijdens de zondagse wandeling na ons ontbijt rook het al echt naar herfst in het natuurgebied vlakbij. In het bos vonden we ook al behoorlijk wat paddenstoelen en je kon zien dat de planten over hun zomerse toppunt waren.

Op de terugweg waren er bij verschillende adresjes ook kraampjes met pompoenen en kalebassen. De meest fantastische vormen hebben die.

We vulden onze melkfles bij de melkautomaat en kochten weer een treetje eitjes.
Thuis lekker aan de soep, de omelet en een koffie met opgeklopte melk.

Genieten van de kleine dingen!

Keuzes die wat mogen kosten.

Ik probeer de kosten voor dingen die me niet zo interesseren zo laag mogelijk te houden, zodat ik geld overhoud voor de dingen die ik samen met, maar ook voor mijn kinderen belangrijk vind.
Dat is dus niet altijd hetzelfde :) Het gaat om dingen die ervoor zorgen dat zij een normale jeugd hebben en goed mee kunnen komen met de rest van de wereld. 

De afgelopen jaren was er geen ruimte voor hypotheekaflossingen, omdat ik geen hypotheek had. Na de scheiding moest er meerdere keren verhuisd en gehuurd worden en moesten ook dingen aangeschaft worden zodat ik zeer beperkt spaarde. Of eigenlijk steeds spaarde voor een nieuw project dat oppopte.

Sinds een jaar hebben we ons "eigen" huis met bijbehorende hypotheek. Ik heb bedacht dat ik in het eerste jaar en het tweede jaar het huis zou gaan opknappen in mijn eigen tempo en dat er dan daarna ruimte zou zijn voor extra aflossingen zoals in een zuinige levensstijl past.

Inmiddels is het eerste jaar voorbij en heb ik beperkt geïnvesteerd in het huis. Hoewel de aankoop van een gedateerd huis het bij veel mensen ontlokt om alles direct rigoureus eruit te gooien heb ik dat niet gedaan. Ik pak steeds iets aan. Het gaat niet hard, maar het vordert. Soms is er aan een klus begonnen en weet ik even niet hoe het verder moet of wat ik wil. Als alles normaal kan functioneren laat ik het dan even zo totdat ik het ei over de vervolgstappen heb gelegd.

Bijvoorbeeld mijn trap, of beter gezegd de twee trappen. Hier schreef ik al eerder over. Nadat de bekleding eraf was bleek dat een trap onder bekleding niet zo mooi was als ik dacht of hoopte. Zo rijkten stootborden niet helemaal links en rechts tot het einde van de trede en zou je met kit die gaten ook niet kunnen dichten. De tredes zelf bleken ook gebutst tot een bepaalde diepte. Het heeft me aardig wat tijd gekost om te bekijken wat hiervoor een oplossing zou kunnen zijn. Tegenwoordig zijn er vele mogelijkheden. Maar het gaat direct om twee trappen en dan gaat het ook om grote bedragen. Daar wil ik dus echt wel even over nadenken. Ondertussen doe ik dan wel de werkzaamheden om de trap gereed te krijgen voor welke oplossing dan ook. Maar tot nu toe hebben we dus nog een kale trap. Het is schoon, schoon te houden en het functioneert, maar er moet nog wel wat mee.

Andere zaken zoals de bestrating aan de voorkant heb ik wel rigoureus aangepakt omdat ik het idee had dat dit onze vreugde om hier te wonen zou vergroten. Hierbij was het duidelijk dat ik dat niet zelf zou kunnen doen vanwege het vakwerk en de zware tegels. Kennelijk berust ik daar dan eerder in. Het ligt er nu een aantal maanden in en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er elke keer weer blij van word.

De klusinvesteringen gaan naast geld ook meestal gepaard met de hoeveelheid eigen tijd en energie die ik er in kan steken. Tijd heb ik maar beperkt met een bijna full-time baan en gezin. Na een werkdag begint het gezinsleven en voordat je alles aan kant hebt ben je soms al halverwege de avond.
En soms wil je dan gewoon even helemaal.... niets. Of je moet studeren voor je werk.

Tijdens mijn vakantie heb ik wel even goed nagedacht over wat ik wel en niet wil dit jaar. Een aantal zaken moeten wel echt af. De trap is er echt wel een van.
Mijn speerpunt is nu alles zover afmaken dat we in november die trap klaar hebben....we'll see

Het fenomeen "buffet".

Ik kan enorm genieten van het observeren van mensen. Ik vond en vind dat ook het fijne aan het reizen met de trein. De dynamiek tussen de mensen. De ongeschreven regels en de gewoontes.
Maar niet alleen bij treinreizen, ook de dynamiek van afdelingsuitjes, seminars en andere bijeenkomsten: ik hou er van.

Zo ook geniet ik deze vakantie van het fenomeen "buffet". Wat een prachtig staaltje kuddegedrag dat dat toch teweeg kan brengen! De dynamieken tussen families, samenstellingen en tafels. Of het personeel.

Daar waar de een zorgvuldig omgaat met wat er aangeboden wordt, schept de ander in een slag alle aardbeien van de schalen af. Mensen die het eerst veroordelen, scheppen de volgende ochtend zelf ook de aardbeien overal vanaf, want gisteren deden anderen dat ook :).

Ogen die groter zijn dan de maag. In tijden van overvloed meteen vier croissantjes op je bord meenemen en er dan twee laten staan. Fruit dat eerst door meneer meegenomen wordt aan tafel en gedurende het ontbijt stuksgewijs in de handtas van mevrouw verdwijnt voor later op de dag.

Een record aan gekookte eitjes eten, gewoon omdat het kan. Dat kan denk ik thuis ook. Maar hier is dat "gratis" en dat doet wat met mensen.

Klagende kinderen die dingen moeten eten omdat hun ouders dat voor ze opgeschept hebben. Kinderen die zelf iets opgeschept hebben en dat toch niet lusten. Compromissen die gesloten worden. Een dreigement hier en daar. Ouders die elkaar corrigeren. Kinderen met rollende ogen.
Kinderen die de tijd van hun leven hebben en het hele diner laten bestaan uit miniloempiaatjes :)

En er zal geen grotere trekpleister bestaan dan etenswaren met chocolade of waar het vermoeden van is dat het er in zit.

Prachtig, in alle vormen.

Vakantietijd, soort van reflectietijd.

Vakantietijd is voor mij altijd schipperen met de tijd. Het werk, de oppas(sen), de schoolvakanties van het basisonderwijs en die van het voortgezetonderwijs. Alles moet op elkaar afgestemt worden en dan zijn 11 weken schoolvakantie in het jaar soms een hele klus als alleenstaande moeder. En ik denk ook wel als je gewoon nog samen bent. Iedereen is aan het afronden voor vakantietijd en het leven lijkt na die 6 weken pas weer verder te gaan. Op mijn werk betekent het minder bezetting, maar niet altijd minder werk,...dat is dus wel even bikkelen.

Maar het is ook de tijd van genieten. Puzzels die met enig kunst en vliegwerk inelkaar vallen en improviseren. Jezelf ontdekken en bij de kinderen ontdekken dat ze gegroeid zijn. Groei betekent niet altijd dat ze geen hulp of iets dergelijks nodig hebben bij iets. Of dat je zelf geen hulp nodig hebt. Maar het is je kijk of je handelen op een andere manier dan voorheen. Soms ontstaat ruimte voor iets waar je nog niet eerder aan gedacht hebt.

Met een glimlach kijk ik terug op de vakanties in de eerste jaren na de scheiding. Het was een pittige tijd, daarover schreef ik al eerder. Een nieuwe baan, afronden scheiding, kinderen naar een nieuwe school, nieuwe omgeving. Weinig vakantiedagen of tijd en ruimte voor mezelf,  diepe rouw, gevoelens van dankbaarheid voor de vele lichtpuntjes die er ook kwamen en die we ook zagen. En die er nu nog zijn. Het tekent het leven van de kinderen en mij en ik ben dankbaar voor de weg die we steeds weer vinden.

We genieten nu van een weekje in een wintersportgebied vlakbij Nederland. We zijn daar al eens in de winter geweest en nu gaan we voor de "summer edition". De wereld ziet er hier nu echt zo anders uit. In de meeste wintersportgebieden kun je in de zomer tegen een relatief laag tarief vooral actieve zomervakanties houden. Hoewel ik ondernemend en actief ingesteld ben, betekent dat niet direct dat ik zo'n enorm sportief mens ben. Toch is het beslist genieten en even alles loslaten.

Inmiddels hebben we gewandeld, geklommen, een rondje midgetgolf gedaan, gerodeld, van het uitzicht genoten, een wildpark bezocht, tig keer gezwommen etc.etc. En omdat het allemaal zo dicht bij elkaar is, is er ruimte om verschillende activiteiten in ons eigen rustige tempo achter elkaar te doen.

Het wildpark was echt een verrassing. Het ligt op de heuvel/ berg vlak achter het hotel en er bleek veel meer te zijn dan we dachten. Met de pas van het hotel kreeg je zowaar ook nog korting op de toach al schappelijke prijs en genoten we ruim 5 uur lang van de dieren, kleine attracties, een roofvogelshow, een papegaaienshow, allerlei inheemse dieren, sprookjes en de mensen om ons heen. Het grappigste waren de eekhoorntjes die meegenoten van het voer dat je aan de dieren van het park kon geven. Helemaal moe en voldaan kwamen we weer terug in het hotel. Dan, in de avonden is er tijd voor reflectie. Tijd om meer dan anders naar elkaar luisteren, samen dingen te bespreken, een spelletje, even lekker tutten of gewoon even niets. We boffen maar!

Project tuin: de bestrating

Er gebeurde veel de afgelopen weken. Een van de dingen die ik mezelf vaak hoor zeggen is dat je je wensen uit moet spreken. Linksom of rechtsom lijkt het vaak of er dan wel een pad naar je toekomt, ook al duurt dat soms even.

Vorig jaar was ik al druk doende om te kijken of ik de bestrating zou laten vervangen. Die donkere grindtegels die in een vierkantje gelegd zijn met een kleine vierkante rozige steen in het midden zijn onverwoestbaar. Maar ik wilde het pad verbreden. Ik twijfelde langere tijd over het omdraaien van de grindtegels en deze in rijen danwel in een patroon te laten leggen met tussen door een aantal rijen roodgebakken klinkers. Dat had ik bij een vriendin gezien ( dan waren het gewoon grijze betontegels en geen omgedraaide grindtegels). Ik zag me dit alleen niet zelf doen. Dat tillen, daar zag ik tegenop. Ik had er een geprobeerd, maar werkelijk niet te doen. Ook zou er wat gezaagd moeten worden en ik heb nog nooit tegels gezaagd. Ik had ook niet echt de ambitie dit te leren:)

Dus informeerde ik op een verjaardagsfeestje in de zon wat dat zou kosten. Al gauw bleek dat de tegels meestal niet de grootste kosten zijn, maar de mannen die het werk gaan verrichten. En toen ik bij een andere vriendin eens wat anders in de tuin zag liggen dan grijze of die rozige tegels was ik bereid eens te kijken bij een bestratingswinkel.

Vorig jaar liep ik daarom op een stikhete dag rond op een terrein dat vol lag met allerlei soorten bestrating. Oneindig veel variëteiten zijn er te verkrijgen. Hoewel mensen misschien denken dat bestrating bij een bouwmarkt goedkoper is dan een speciaalzaak...niets bleek minder waar!

Ik werd getriggerd door een grote tegel die iets bruinig, iets grijzig en relatief licht van kleur was.
Die bleek me verderop weer te triggeren maar dan in een kleiner rechthoekig formaat. En verderop weer. Kennelijk was ik erop gevallen. Deze tegel gaf minder warmte dan de andere tegels toen ik er over liep. De verkoper gaf aan dat het een tegel was die inderdaad minder warmte absorbeerde, maar ook in de winter minder snel glad zou worden en door de gladde afwerking ook prettig was om op blote voeten over te lopen.

Omdat de prioriteiten even anders lagen (in het huis zelf was en is ook nog genoeg te doen) en alles geld kost, besloot ik te kijken of er iemand langs wilde komen voor een offerte. Dan weet je waar je op moet rekenen en waar je voor moet sparen. Dat bleek net als bij andere klussen lastiger dan je hoopt. Er is meer dan genoeg werk kennelijk. En mede daarom had ik dit "project" maar even laten rusten.

Via een buurvrouw kwam er uiteindelijk toch een stratenmaker langs. Zolang je aangeeft dat je iets wilt, komt er vanzelf ergens beweging :) Hij gaf aan wat het ging kosten. En wat ik aan tegels en opsluitbandjes moest bestellen. Er werd een datum geprikt. De oude bestrating ging op marktplaats net als de figuur buxus die moest verdwijnen door de plannen om het pad te verbreden. Een deel van de bestrating kwam uiteindelijk terecht in Zutphen als fundering voor een tijdelijk onderkomen van mensen die hun huis gingen verbouwen. Een ander deel bleef in de buurt en werd aangebracht in een garage. Beide ophalers stuurden later content foto's van het resultaat. Zij blij, ik blij. Mooi.

De buxus bleef, daar was geen interesse in. Ik ben ook geen fan van buxusfiguren, maar om de plant naar de stort te doen, vond ik ook zo wat. Ik zette deze in een rubberen mand en bleef deze netjes water geven in afwachting van een nieuw baasje.

De tegels waren conform de opdracht van de stratenmaker door mij besteld. Ik hield mijn hart vast bij de bezorging: zo'n grote vrachtauto met kraanachtig ding erop in de smalle straat met alle auto's! Maar alles werd keurig over de geparkeerde auto's heen getild en op de aangegeven plek neergezet en de volgende dag gingen twee mannen een ochtend aan de slag.Ik voorzag de mannen van hun droogje en natje en jolig werd alles keurig gelegd. Er werd steeds aangegeven wat er mogelijk was en gevraagd naar wat ik mooier vond, of niet.

En naarmate het werk vorderde, groeide een verbreed pad naar mijn voordeur en opzij naar de poort. De tegels kleurden perfect bij het houtwerk en ook bij de keien die ik vorig jaar via marktplaats had verkregen. Wat kan je dan blij en dankbaar zijn.

Halverwege de ochtend moest ik naar een begrafenis. Toen ik terug kwam was het werk vrijwel af. Ik stond met tranen in mijn ogen van blijdschap. De mannen hadden alle resten keurig opgestapeld en waren al vertrokken. Door wat wijzigingen waren er niet genoeg opsluitbandjes, maar dit zouden ze later oplossen als ik extra had besteld en zij weer tijd konden inplannen.

De buxus is nog nooit opgehaald. Gisteren heb ik deze daarom maar bijgeknipt tot een iets minder opzichtige verschijning en in een pot naast de voordeur gedaan. Niet mijn smaak, maar op de een of andere manier hoort de plant hier.