vakantie

Vakantie is voor mij altijd een dingetje sinds de scheiding.

In het begin had dat te maken met het feit dat er nauwelijks geld was voor dit soort dingen vanwege de hoge advocaatkosten. En de algehele malaise, het verdriet.

Een andere oorzaak zat en zit hem het feit dat ik in mijn eentje met een reguliere baan alle vakanties en andere dagen van de kinderen op moet vangen. En natuurlijk heb ik opvang en natuurlijk heb ik mensen die me bijstaan, maar door het beperkte aantal vrije dagen die nu eenmaal bij een reguliere baan horen en de berg aan vrije dagen die schoolkinderen hebben voelt het altijd een beetje alsof je zuinig met je vrije dagen om moet springen. Je ervaart echt een beperkt gevoel, anders dan voorheen toen je er met z'n tweetjes voor stond.

Daarnaast had ik echt moeite om met de kinderen naar plaatsen te gaan waar veel blije gezinnen rondhingen.  Zwembaden bij vakantieparken, vakantieparken in het algemeen. Het was confronterend. Het voelde steeds als een confrontatie met een tijd die niet meer was en nooit meer zou zijn. En hoewel de kinderen het geweldig hadden, kwam dat soms onverwachts hard binnen. en overviel me dan ter plaatse een soort zwaar  en pijnlijk gevoel, dat je echt niet wenst. En ik wist het, je weet niet wat er in die ogenschijnlijk blije gezinnen achter de schermen speelt en ook zagen niet alle gezinnen er echt blij uit. Maar het wees me op het feit dat er een situatie was ontstaan die ik graag voor de kinderen en voor mezelf anders had gezien. Ik was dan ook erg dankbaar voor de vriendinnen heb die mee konden en wilden.

Tijdens vakanties heb je het ook vaak over vorige vakanties. De kinderen lepelden moeiteloos de voorgaande vakanties op waaruit ook naar mijn idee bleek dat we het hartstikke leuk met elkaar hadden gehad. We hadden nog te weinig herinneringen met z'n drietjes.

Maar afgelopen zomer waren we in Berlijn en kwam er een soort rust. Ik wist dat er zowel bij mij als bij de kinderen een bepaalde ruimte was gekomen na een kleine 3 jaar. Verwachtingen, hoop en pijn hadden plaatsgemaakt voor acceptatie. Ik merkte aan allerlei dingen dat ik er heel dichtbij was dat ik het ook alleen zou kunnen. Ook al blijft het handiger als er nog een volwassene meegaat. Ik merkte dat dat zware gevoel niet ongecontroleerd om de hoek kwam kijken. Misschien wel eens gluurde, maar niet volledig tevoorschijn kwam.

Afgelopen voorjaarsvakantie gingen we daarom dicht bij huis een aantal dagen skiën. De kinderen hadden het nog nooit gedaan en voor mij was het toch wel 14 jaar geleden dat ik voor het laatst op de ski's had gestaan.

In de weken ervoor verzamelden we de benodigde spullen. Broer en zus zijn ondanks het jaar leeftijdsverschil even groot. Maar hebben allebei een verschillende bouw. Daar waarbij je bij de een moet kijken of het breed genoeg is, moet je voor de ander kijken of het smal genoeg is en goed aansluit. Maar het lukte wonderwel. Vooral de skibrillen waren al goed voor dagen lang voorpret. en ze konden zelfs onbeschadigd mee op vakantie.

De dagen vlak voordat we weggingen steeg de spanning. De spullen werden klaargezet. en een dag voordat we konden vertrekken stond alles klaar.

Het was niet ver rijden en we hadden grote lol onderweg. Meestal zit één kind naast me en één kind achterin. Ergens halverwege de reis wisselen we dat. We beginnen meestal met dochterlief voorin vanwege de reisziekte die ze heeft en het pilletje dat dan nog even in moet werken. Wie naast mij zit is de DJ en ze maakte goed gebruikt van die positie. Ik moest goed in de gaten houden dat we niet zouden vergeten te wisselen. Zoonlief genoot ook van zijn DJ-moment en voor je het weet ben je aangekomen op de plaats van bestemming...dachten we. Gelukkig hield de navigatie er mee op en besloot ook de telefoon niet aan internet te doen en zo belde ik met een vriendin die ons wat aanwijzingen gaf. Dat maakte het extra spannen :)

Het plaatsje was alleraardigst en vanwege het hoogseizoen was het natuurlijk druk. Het hotel was beter dan gedacht en ik was blij dat ik vroeg had geboekt vanwege de kosten en dat ik halfpension had geboekt.  Na het skiën konden we rustig aan doen, lekker in bad, nog even een dutje doen etc.

Beide kinderen vonden het skiën geweldig. Zoonlief vooral vanwege het skiën en dochterlief vooral vanwege de outfit ( want skischoenen die zo gek zitten etc.).Voor mezelf had ik ook beginnerslessen geboekt en het was toch wel erg fijn om te merken dat je het nooit echt verleerd. Na twee dagen les ging ik weer in mijn eentje blij de berg af. Zag ik vanuit mijn ooghoek mijn eigen kinderen in het kinderklasje zitten en genoot ik van de zon.
De laatste dag kon ik samen met zoonlief  in de skiliften en de berg af.
Het trotse gevoel, de blijdschap zijn onbetaalbaar en de dankbaarheid is groot.

Volgend jaar weer? Ja wellicht. Als tijd en geld het toelaten. Via marktplaats probeer ik nu langzaamaan  voor een appel en een ei de spullen te verzamelen, zodat we dan niets hoeven te huren. Iedereen komt nu terug en besluit sommige dingen volgend jaar niet meer te gebruiken. Huren is de eerste keer prima, je weet niet of je het leuk vindt. Maar het is niet echt goedkoop en het materiaal is......tsja hoe zal ik het zeggen...wel heel erg vaak gebruikt. En ik heb de rij aan mensen gezien die na ons op de bestemming aankwamen en de eerste dagen geen materiaal konden huren.

Energieverbruik en cijfertjes.

Toen ik in mei 2017 de sleutels van mijn huis kreeg, deden we een rondje door het huis. Tekende ik digitaal de contracten en kreeg ik diezelfde dag alle papieren digitaal doorgestuurd. Ik opende slordig de eerste documenten en besloot toen het hele e-mailtje op te slaan.

Ik was blij dat we na een jaar op verschillende plekken te hebben gewoond eindelijk een plek voor onszelf hadden gevonden. Het gedoe dat je hebt als je jaren geen eigen inkomen hebt gehad, wel werk hebt, nog niet lang  ingeschreven staat, nog geen vast contract hebt en twee jonge kinderen hebt, is groot. Je kunt je nergens vestigen. Je begint aan een baan, je kinderen moeten wennen aan de nieuwe omgeving en de nieuwe school, nieuwe vriendjes. Ik ben ontzettend dankbaar dat het zo goed is gegaan en met ons gaat.

Maar terug naar de contracten.Iedereen werd gemachtigd en alles werd geïncasseerd. Ik had geen idee wat het energieverbruik zou zijn. Ik heb een warmte- en koudepomp. Vloerverwarming en een goed geïsoleerd huis. Alle reden om te denken dat dat wel mee zou vallen. De voorschotbedragen werden door de maatschappijen ingeschat en uiteraard vooral niet te laag. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Maar na een half jaar kreeg ik een brief dat ze de tarieven gaan verhogen.

Sinds een paar weken is de bewonerscommissie opgericht en ik besloot me daarvoor aan te melden. Het is fijn om te merken dat iedereen tegen dezelfde punten aanloopt. Aan de andere kant is het dus jammer, want dat betekent dat sommige dingen dus essentieel niet goed zijn.

Een van de punten was het energieverbruik. Er bleek nogal verschil te zitten in wat men verbruikt met de warmte/koude pomp. En wat betaal je nou eigenlijk? Gelukkig bleek ik al gauw op de het laagste verbruik te zitten. Dus dat zou goed moeten gaan. Totdat iedereen begon te rekenen en iedereen de beginstanden wist. En ik niet.

Ik opende de documenten die ik digitaal toegezonden had gekregen en wat denk je? Juist! Ze hadden niet alle goede documenten toegestuurd. Het huurcontract met de meterstanden bleek leeg te zijn.
Hoewel je dan weet dat het goed zit en ze heus het goed document nog wel hebben, geeft dat toch een beetje onrust. Mijn e-mail ging uit en nu is het dus afwachten. Zelfs met de minst-gunstige cijfers krijg ik nog behoorlijk wat terug. Maar toch...het knaagt een beetje dat ik zelf niet eerder er achter kwam dat ik niet de goede documenten heb gehad.

Openbedrijvendagen en feestdagen

Vandaag is het alweer het Keltische nieuwjaar. Hier boven de rivieren is  de avond ervoor "Halloween" niet zo heel populair. Al waren hier toch wel wat dingen georganiseerd in het weekend ervoor. Maar van vrienden van beneden de rivieren heb ik de mooiste foto's gezien.

Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid leuke dingen die we kunnen doen.
Zo is het aankomend weekend hier in de omgeving openbedrijvendag.
Vorig jaar konden we onder dat mom op de bouwplaats kijken van onze nieuwe woning. Waar we nu dus wonen. Dit jaar gaan we kijken bij Fokker en bij een champignonkwekerij.

En voor je het weet is het al Sint Maarten!
Ik moet nog even niet denken aan de intocht van sinterklaas, de viering...wat zeg ik ? Kerst! Nieuwjaar!

Rust!

Na een periode van 2,5 jaar onrust, kwam er eind mei rust in de tent. We kregen de sleutel van ons appartement. Hiervoor hadden we ook gehuurd, maar op basis van de leegstandswet en dat is toch anders.

Het huis is nieuwbouw, dus een hoop werk om het beton op muren en de vloeren weg te werken. Het is nog steeds niet helemaal af ( schreef zij tot haar spijt). Na mijn werk kom ik thuis, knuffel met de kinderen en ga koken. En als dan na het eten de afwas is gedaan, het huis aan kant is en de voorbereidingen voor de volgende dag zijn getroffen, is het lastig om je tot dingen te zetten als plintjes op maat maken.
Maar langzamerhand komt het steeds verder. Het is ook geen wedstrijd, al wordt de behoefte wel steeds groter om het af te hebben.

Omdat we begonnen met bijna geen meubelen, moesten er dingen aangeschaft worden. Ik merkte dat dat dat onrust gaf. Ik vind het makkelijker voort te borduren op wat je al hebt, dan opnieuw uit het niets te moeten kiezen. Je wilt niet dezelfde stijl als wat je had. Maar wat dan wel?
En hoe red ik dat met mijn budget? En moet ik niet een buffer opbouwen?

Maar als je eenmaal iets gekozen hebt, volgt er meer. En nu ik voldoende meubels heb, merk ik dat me dat rust geeft. Er hoeft niets meer gekocht te worden. Hooguit wat voor de sfeer. De basis is gelegd. En het is nieuw. Mijn nieuwe begin met de kinderen. Ons nieuwe begin.
De start van een nieuw avontuur.

Vervoer

Dat tijd ongrijpbaar is, blijkt ook nu weer. Het gaat veel sneller dan ik denk en wil. In mei had ik bedacht weer te starten met schrijven op mijn blog. En nu? Het is oktober. Ook een mooi moment.

De dagen worden alweer fors korter. In de ochtend is het nog donker als ik vertrek en 's avonds is het kort na het avondeten ook al weer snel donker.

Het afgelopen jaar heb ik veel met de trein gereisd. Het is een half uurtje met de trein naar mijn werk. Van deur tot deur langer. Het treinreizen gaf me in elk geval 25 minuten rust, 50 minuten als je de heen en de terugreis samenneemt.

Omdat de regeling met het reizen met openbaar vervoer aangepast werd en ik een paar keer best wel in de stress had gezeten wegens het uitvallen van treinen, reis ik nu met de auto.
Dat geeft rust. Op een andere manier dat wel.

Het grappige is dat je in de trein de mensen herkent die 's ochtends ook naar Zwolle reizen. Maar  dat je dat met de auto ook hebt. En hoe grappig is het dat als je op een ander tijdstip vertrekt je ook dezelfde auto's treft.

Of het me bevalt in de winterperiode, dat reizen per auto, dat valt nog even te bezien. Ik mis soms de dynamiek van de mensen in de trein. Ik kan genieten van het observeren. Bijvoorbeeld omdat iemand iets heeft of doet wat anderen opmerken.

En verder....

Meer dan een jaar geleden zette ik mijn laatste berichtje online. Wat is er veel gebeurd. Wat had ik veel willen schrijven. En..... dat heb ik ook gedaan, maar niet online gezet.

Volgende week krijgen we de sleutel van het adres dat op ons eigen naam komt te staan. En vanaf dan wil ik graag weer berichten met jullie delen.

Het was een intensief jaar, met gelukkig zoveel lichtpunten dat we konden zien waar we onze voeten moesten plaatsen bij een volgende stap. Of er in elk gevallen veel vertrouwen in hadden.

Naast dat ik met de kinderen naar de andere kant van Nederland verhuisde en weer begon met werken, hebben we vele andere stappen gemaakt.

Het verlies van een huwelijk is een heel rouwproces, dat af en toe nog steeds even de kop op steekt. Niet zo diep, niet zo intens. Maar een grap, een verhaal van de kinderen of iets dat je ziet brengt je soms -heel even- weer terug naar de tijd die niet meer is en nooit meer zal zijn.

De blik naar de toekomst gericht en genieten van het moment. Het koesteren.
Wat gaat het een heerlijke zomer worden!

Dierendag/ Dierenweekend of zoiets

Ik wilde eigenlijk schrijven dat ik het zo'n onzin vind dierendag en dat vind ik ook echt wel, maar het bracht ons de afgelopen dagen veel plezier....

Bij Intratuin kon je huisdier op de foto in het kader van dierendag. Dat leek me wel heel erg leuk, dus besloten we vroeg naar Intratuin te gaan met de hond ( hondje). Eenmaal aangekomen, moesten we eventjes wachten en kregen we alvast een puntzak hondenkoekjes als cadeautje. We waren snel aan de beurt en de hond gedroeg zich voorbeeldig en het was zo klaar. Het printen duurde echter een hele tijd en er werd ons geadviseerd een rondje door de winkel te maken en terug te komen....nou vooruit dan maar. We keken bij alle dieren en kwamen uit bij een rad van fortuin. Daar mocht je aan draaien in ruil voor je e-mailadres. De kinderen waren meteen enthousiast. Zoonlief draaide aan het rad en wat denk je? We of beter gezegd de hond won een hondenkussen. Twee euforische kinderen en een hond die "huh?" om zich heen keek waarom de kinderen zo druk werden, haha.

Na een rondje vissen en planten was het wel weer tijd om terug te gaan naar de fotograaf en de medewerkers. Maar oei wat was het daar druk. Het zweet stond op hun voorhoofd.
De mensen die dan op dat moment net hun huisdier hadden laten fotograferen lieten niemand ertussen. Terwijl de mensen die al vroeg waren gekomen en nu terugkwamen uit de winkel ook wel graag hun foto wilden hebben. Mensen gingen hun plek opeisen en het was niet gezellig. Ik vroeg beleefd of er ook een ander moment of een andere manier was om aan je foto te komen. Men had duidelijk niet gerekend op zoveel mensen en er was eigenlijk geen oplossing. We besloten fotoloos richting de kassa te gaan. Hoewel we niets gingen kopen moesten we natuurlijk wel laten zien wat we gewonnen en gekregen hadden en de bijbehorende bonnen inleveren. Bij de kassa kregen de kinderen nog wat lekkers en zo gebeurde het dat we zonder geld uit te geven toch bepakt en bezakt weer naar huis reden...zonder foto.

Na de lunch was het een mooi moment om naar Ouddorp te gaan.We genoten van de zee en het strand. De hond rende alles zes keer van enthousiasme. We moesten nog wel even nalachen over de gekke drukte bij Intratuin en natuurlijk het feit dat de hond een hondenkussen gekregen had. We sloten de middag af met een drankje en kleine hapjes in een strandtent.

Vandaag was het officieel Dierendag en we besloten in Antwerpen te kijken bij de stadsboerderij. Daar was echt een hele leuke dag georganiseerd. Uiteraard werd enthousiast verteld over het tuinieren, over de dieren en het ecosysteem. Maar ook waren er allerlei kraampjes. Zo kon je kijken bij de hoefsmid, bij de imker, hoe wol werd bewerkt, hoe zuurkool wordt gemaakt, hoe je het beste compost maakt etc. In de bakkerij kon je brood en pizza proeven. Er was versgeperst appelsap van de appels van eigen boomgaard. Soep, brood, drinken etc. waren allemaal ter plaatse gemaakt van eigen oogst en gratis. De kinderen (en manlief en ik) genoten van alles. Wat een leuke vrije sfeer! Allemaal blije mensen.

Later reden we een klein stukje door naar het Middelheim. Daar kan je geweldig door het park lopen en genieten van de herfst. Ook heb je daar een grote speeltuin, dus succes verzekerd. Terwijl manlief en ik aan een picknicktafel genoten van de door ons meegenomen koffie en wat pinda's pelden, genoten de kinderen van de speeltuin. We zagen veel mensen op hetzelfde stukje zoeken naar tamme kastanjes. Wat zo leuk was, was dat iedereen eigenlijk ook wel kastanjes vond. Terwijl het ene gezin ermee ophield omdat ze niets meer vonden, kwam het volgende gezin aan dat weer volop tamme kastanjes vond. Soms kwamen de kastanjes achter elkaar uit de hoge bomen vallen en dat ging soms maar net goed. Je moet er toch niet aan denken dat je zo'n stekelige bolster op je bolletje krijgt...

Al met al dus een prima, eigenlijk een heerlijk weekend waar Dierendag in gevierd werd :-)