Toen ik in mei 2017 de sleutels van mijn huis kreeg, deden we een rondje door het huis. Tekende ik digitaal de contracten en kreeg ik diezelfde dag alle papieren digitaal doorgestuurd. Ik opende slordig de eerste documenten en besloot toen het hele e-mailtje op te slaan.
Ik was blij dat we na een jaar op verschillende plekken te hebben gewoond eindelijk een plek voor onszelf hadden gevonden. Het gedoe dat je hebt als je jaren geen eigen inkomen hebt gehad, wel werk hebt, nog niet lang ingeschreven staat, nog geen vast contract hebt en twee jonge kinderen hebt, is groot. Je kunt je nergens vestigen. Je begint aan een baan, je kinderen moeten wennen aan de nieuwe omgeving en de nieuwe school, nieuwe vriendjes. Ik ben ontzettend dankbaar dat het zo goed is gegaan en met ons gaat.
Maar terug naar de contracten.Iedereen werd gemachtigd en alles werd geïncasseerd. Ik had geen idee wat het energieverbruik zou zijn. Ik heb een warmte- en koudepomp. Vloerverwarming en een goed geïsoleerd huis. Alle reden om te denken dat dat wel mee zou vallen. De voorschotbedragen werden door de maatschappijen ingeschat en uiteraard vooral niet te laag. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Maar na een half jaar kreeg ik een brief dat ze de tarieven gaan verhogen.
Sinds een paar weken is de bewonerscommissie opgericht en ik besloot me daarvoor aan te melden. Het is fijn om te merken dat iedereen tegen dezelfde punten aanloopt. Aan de andere kant is het dus jammer, want dat betekent dat sommige dingen dus essentieel niet goed zijn.
Een van de punten was het energieverbruik. Er bleek nogal verschil te zitten in wat men verbruikt met de warmte/koude pomp. En wat betaal je nou eigenlijk? Gelukkig bleek ik al gauw op de het laagste verbruik te zitten. Dus dat zou goed moeten gaan. Totdat iedereen begon te rekenen en iedereen de beginstanden wist. En ik niet.
Ik opende de documenten die ik digitaal toegezonden had gekregen en wat denk je? Juist! Ze hadden niet alle goede documenten toegestuurd. Het huurcontract met de meterstanden bleek leeg te zijn.
Hoewel je dan weet dat het goed zit en ze heus het goed document nog wel hebben, geeft dat toch een beetje onrust. Mijn e-mail ging uit en nu is het dus afwachten. Zelfs met de minst-gunstige cijfers krijg ik nog behoorlijk wat terug. Maar toch...het knaagt een beetje dat ik zelf niet eerder er achter kwam dat ik niet de goede documenten heb gehad.
zondag 14 januari 2018
woensdag 1 november 2017
Openbedrijvendagen en feestdagen
Vandaag is het alweer het Keltische nieuwjaar. Hier boven de rivieren is de avond ervoor "Halloween" niet zo heel populair. Al waren hier toch wel wat dingen georganiseerd in het weekend ervoor. Maar van vrienden van beneden de rivieren heb ik de mooiste foto's gezien.
Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid leuke dingen die we kunnen doen.
Zo is het aankomend weekend hier in de omgeving openbedrijvendag.
Vorig jaar konden we onder dat mom op de bouwplaats kijken van onze nieuwe woning. Waar we nu dus wonen. Dit jaar gaan we kijken bij Fokker en bij een champignonkwekerij.
En voor je het weet is het al Sint Maarten!
Ik moet nog even niet denken aan de intocht van sinterklaas, de viering...wat zeg ik ? Kerst! Nieuwjaar!
dinsdag 3 oktober 2017
Rust!
Na een periode van 2,5 jaar onrust, kwam er eind mei rust in de tent. We kregen de sleutel van ons appartement. Hiervoor hadden we ook gehuurd, maar op basis van de leegstandswet en dat is toch anders.
Het huis is nieuwbouw, dus een hoop werk om het beton op muren en de vloeren weg te werken. Het is nog steeds niet helemaal af ( schreef zij tot haar spijt). Na mijn werk kom ik thuis, knuffel met de kinderen en ga koken. En als dan na het eten de afwas is gedaan, het huis aan kant is en de voorbereidingen voor de volgende dag zijn getroffen, is het lastig om je tot dingen te zetten als plintjes op maat maken.
Maar langzamerhand komt het steeds verder. Het is ook geen wedstrijd, al wordt de behoefte wel steeds groter om het af te hebben.
Omdat we begonnen met bijna geen meubelen, moesten er dingen aangeschaft worden. Ik merkte dat dat dat onrust gaf. Ik vind het makkelijker voort te borduren op wat je al hebt, dan opnieuw uit het niets te moeten kiezen. Je wilt niet dezelfde stijl als wat je had. Maar wat dan wel?
En hoe red ik dat met mijn budget? En moet ik niet een buffer opbouwen?
Maar als je eenmaal iets gekozen hebt, volgt er meer. En nu ik voldoende meubels heb, merk ik dat me dat rust geeft. Er hoeft niets meer gekocht te worden. Hooguit wat voor de sfeer. De basis is gelegd. En het is nieuw. Mijn nieuwe begin met de kinderen. Ons nieuwe begin.
De start van een nieuw avontuur.
Het huis is nieuwbouw, dus een hoop werk om het beton op muren en de vloeren weg te werken. Het is nog steeds niet helemaal af ( schreef zij tot haar spijt). Na mijn werk kom ik thuis, knuffel met de kinderen en ga koken. En als dan na het eten de afwas is gedaan, het huis aan kant is en de voorbereidingen voor de volgende dag zijn getroffen, is het lastig om je tot dingen te zetten als plintjes op maat maken.
Maar langzamerhand komt het steeds verder. Het is ook geen wedstrijd, al wordt de behoefte wel steeds groter om het af te hebben.
Omdat we begonnen met bijna geen meubelen, moesten er dingen aangeschaft worden. Ik merkte dat dat dat onrust gaf. Ik vind het makkelijker voort te borduren op wat je al hebt, dan opnieuw uit het niets te moeten kiezen. Je wilt niet dezelfde stijl als wat je had. Maar wat dan wel?
En hoe red ik dat met mijn budget? En moet ik niet een buffer opbouwen?
Maar als je eenmaal iets gekozen hebt, volgt er meer. En nu ik voldoende meubels heb, merk ik dat me dat rust geeft. Er hoeft niets meer gekocht te worden. Hooguit wat voor de sfeer. De basis is gelegd. En het is nieuw. Mijn nieuwe begin met de kinderen. Ons nieuwe begin.
De start van een nieuw avontuur.
maandag 2 oktober 2017
Vervoer
Dat tijd ongrijpbaar is, blijkt ook nu weer. Het gaat veel sneller dan ik denk en wil. In mei had ik bedacht weer te starten met schrijven op mijn blog. En nu? Het is oktober. Ook een mooi moment.
De dagen worden alweer fors korter. In de ochtend is het nog donker als ik vertrek en 's avonds is het kort na het avondeten ook al weer snel donker.
Het afgelopen jaar heb ik veel met de trein gereisd. Het is een half uurtje met de trein naar mijn werk. Van deur tot deur langer. Het treinreizen gaf me in elk geval 25 minuten rust, 50 minuten als je de heen en de terugreis samenneemt.
Omdat de regeling met het reizen met openbaar vervoer aangepast werd en ik een paar keer best wel in de stress had gezeten wegens het uitvallen van treinen, reis ik nu met de auto.
Dat geeft rust. Op een andere manier dat wel.
Het grappige is dat je in de trein de mensen herkent die 's ochtends ook naar Zwolle reizen. Maar dat je dat met de auto ook hebt. En hoe grappig is het dat als je op een ander tijdstip vertrekt je ook dezelfde auto's treft.
Of het me bevalt in de winterperiode, dat reizen per auto, dat valt nog even te bezien. Ik mis soms de dynamiek van de mensen in de trein. Ik kan genieten van het observeren. Bijvoorbeeld omdat iemand iets heeft of doet wat anderen opmerken.
De dagen worden alweer fors korter. In de ochtend is het nog donker als ik vertrek en 's avonds is het kort na het avondeten ook al weer snel donker.
Het afgelopen jaar heb ik veel met de trein gereisd. Het is een half uurtje met de trein naar mijn werk. Van deur tot deur langer. Het treinreizen gaf me in elk geval 25 minuten rust, 50 minuten als je de heen en de terugreis samenneemt.
Omdat de regeling met het reizen met openbaar vervoer aangepast werd en ik een paar keer best wel in de stress had gezeten wegens het uitvallen van treinen, reis ik nu met de auto.
Dat geeft rust. Op een andere manier dat wel.
Het grappige is dat je in de trein de mensen herkent die 's ochtends ook naar Zwolle reizen. Maar dat je dat met de auto ook hebt. En hoe grappig is het dat als je op een ander tijdstip vertrekt je ook dezelfde auto's treft.
Of het me bevalt in de winterperiode, dat reizen per auto, dat valt nog even te bezien. Ik mis soms de dynamiek van de mensen in de trein. Ik kan genieten van het observeren. Bijvoorbeeld omdat iemand iets heeft of doet wat anderen opmerken.
vrijdag 26 mei 2017
En verder....
Meer dan een jaar geleden zette ik mijn laatste berichtje online. Wat is er veel gebeurd. Wat had ik veel willen schrijven. En..... dat heb ik ook gedaan, maar niet online gezet.
Volgende week krijgen we de sleutel van het adres dat op ons eigen naam komt te staan. En vanaf dan wil ik graag weer berichten met jullie delen.
Het was een intensief jaar, met gelukkig zoveel lichtpunten dat we konden zien waar we onze voeten moesten plaatsen bij een volgende stap. Of er in elk gevallen veel vertrouwen in hadden.
Naast dat ik met de kinderen naar de andere kant van Nederland verhuisde en weer begon met werken, hebben we vele andere stappen gemaakt.
Het verlies van een huwelijk is een heel rouwproces, dat af en toe nog steeds even de kop op steekt. Niet zo diep, niet zo intens. Maar een grap, een verhaal van de kinderen of iets dat je ziet brengt je soms -heel even- weer terug naar de tijd die niet meer is en nooit meer zal zijn.
De blik naar de toekomst gericht en genieten van het moment. Het koesteren.
Wat gaat het een heerlijke zomer worden!
Volgende week krijgen we de sleutel van het adres dat op ons eigen naam komt te staan. En vanaf dan wil ik graag weer berichten met jullie delen.
Het was een intensief jaar, met gelukkig zoveel lichtpunten dat we konden zien waar we onze voeten moesten plaatsen bij een volgende stap. Of er in elk gevallen veel vertrouwen in hadden.
Naast dat ik met de kinderen naar de andere kant van Nederland verhuisde en weer begon met werken, hebben we vele andere stappen gemaakt.
Het verlies van een huwelijk is een heel rouwproces, dat af en toe nog steeds even de kop op steekt. Niet zo diep, niet zo intens. Maar een grap, een verhaal van de kinderen of iets dat je ziet brengt je soms -heel even- weer terug naar de tijd die niet meer is en nooit meer zal zijn.
De blik naar de toekomst gericht en genieten van het moment. Het koesteren.
Wat gaat het een heerlijke zomer worden!
zondag 4 oktober 2015
Dierendag/ Dierenweekend of zoiets
Ik wilde eigenlijk schrijven dat ik het zo'n onzin vind dierendag en dat vind ik ook echt wel, maar het bracht ons de afgelopen dagen veel plezier....
Bij Intratuin kon je huisdier op de foto in het kader van dierendag. Dat leek me wel heel erg leuk, dus besloten we vroeg naar Intratuin te gaan met de hond ( hondje). Eenmaal aangekomen, moesten we eventjes wachten en kregen we alvast een puntzak hondenkoekjes als cadeautje. We waren snel aan de beurt en de hond gedroeg zich voorbeeldig en het was zo klaar. Het printen duurde echter een hele tijd en er werd ons geadviseerd een rondje door de winkel te maken en terug te komen....nou vooruit dan maar. We keken bij alle dieren en kwamen uit bij een rad van fortuin. Daar mocht je aan draaien in ruil voor je e-mailadres. De kinderen waren meteen enthousiast. Zoonlief draaide aan het rad en wat denk je? We of beter gezegd de hond won een hondenkussen. Twee euforische kinderen en een hond die "huh?" om zich heen keek waarom de kinderen zo druk werden, haha.
Na een rondje vissen en planten was het wel weer tijd om terug te gaan naar de fotograaf en de medewerkers. Maar oei wat was het daar druk. Het zweet stond op hun voorhoofd.
De mensen die dan op dat moment net hun huisdier hadden laten fotograferen lieten niemand ertussen. Terwijl de mensen die al vroeg waren gekomen en nu terugkwamen uit de winkel ook wel graag hun foto wilden hebben. Mensen gingen hun plek opeisen en het was niet gezellig. Ik vroeg beleefd of er ook een ander moment of een andere manier was om aan je foto te komen. Men had duidelijk niet gerekend op zoveel mensen en er was eigenlijk geen oplossing. We besloten fotoloos richting de kassa te gaan. Hoewel we niets gingen kopen moesten we natuurlijk wel laten zien wat we gewonnen en gekregen hadden en de bijbehorende bonnen inleveren. Bij de kassa kregen de kinderen nog wat lekkers en zo gebeurde het dat we zonder geld uit te geven toch bepakt en bezakt weer naar huis reden...zonder foto.
Na de lunch was het een mooi moment om naar Ouddorp te gaan.We genoten van de zee en het strand. De hond rende alles zes keer van enthousiasme. We moesten nog wel even nalachen over de gekke drukte bij Intratuin en natuurlijk het feit dat de hond een hondenkussen gekregen had. We sloten de middag af met een drankje en kleine hapjes in een strandtent.
Vandaag was het officieel Dierendag en we besloten in Antwerpen te kijken bij de stadsboerderij. Daar was echt een hele leuke dag georganiseerd. Uiteraard werd enthousiast verteld over het tuinieren, over de dieren en het ecosysteem. Maar ook waren er allerlei kraampjes. Zo kon je kijken bij de hoefsmid, bij de imker, hoe wol werd bewerkt, hoe zuurkool wordt gemaakt, hoe je het beste compost maakt etc. In de bakkerij kon je brood en pizza proeven. Er was versgeperst appelsap van de appels van eigen boomgaard. Soep, brood, drinken etc. waren allemaal ter plaatse gemaakt van eigen oogst en gratis. De kinderen (en manlief en ik) genoten van alles. Wat een leuke vrije sfeer! Allemaal blije mensen.
Later reden we een klein stukje door naar het Middelheim. Daar kan je geweldig door het park lopen en genieten van de herfst. Ook heb je daar een grote speeltuin, dus succes verzekerd. Terwijl manlief en ik aan een picknicktafel genoten van de door ons meegenomen koffie en wat pinda's pelden, genoten de kinderen van de speeltuin. We zagen veel mensen op hetzelfde stukje zoeken naar tamme kastanjes. Wat zo leuk was, was dat iedereen eigenlijk ook wel kastanjes vond. Terwijl het ene gezin ermee ophield omdat ze niets meer vonden, kwam het volgende gezin aan dat weer volop tamme kastanjes vond. Soms kwamen de kastanjes achter elkaar uit de hoge bomen vallen en dat ging soms maar net goed. Je moet er toch niet aan denken dat je zo'n stekelige bolster op je bolletje krijgt...
Al met al dus een prima, eigenlijk een heerlijk weekend waar Dierendag in gevierd werd :-)
Bij Intratuin kon je huisdier op de foto in het kader van dierendag. Dat leek me wel heel erg leuk, dus besloten we vroeg naar Intratuin te gaan met de hond ( hondje). Eenmaal aangekomen, moesten we eventjes wachten en kregen we alvast een puntzak hondenkoekjes als cadeautje. We waren snel aan de beurt en de hond gedroeg zich voorbeeldig en het was zo klaar. Het printen duurde echter een hele tijd en er werd ons geadviseerd een rondje door de winkel te maken en terug te komen....nou vooruit dan maar. We keken bij alle dieren en kwamen uit bij een rad van fortuin. Daar mocht je aan draaien in ruil voor je e-mailadres. De kinderen waren meteen enthousiast. Zoonlief draaide aan het rad en wat denk je? We of beter gezegd de hond won een hondenkussen. Twee euforische kinderen en een hond die "huh?" om zich heen keek waarom de kinderen zo druk werden, haha.
Na een rondje vissen en planten was het wel weer tijd om terug te gaan naar de fotograaf en de medewerkers. Maar oei wat was het daar druk. Het zweet stond op hun voorhoofd.
De mensen die dan op dat moment net hun huisdier hadden laten fotograferen lieten niemand ertussen. Terwijl de mensen die al vroeg waren gekomen en nu terugkwamen uit de winkel ook wel graag hun foto wilden hebben. Mensen gingen hun plek opeisen en het was niet gezellig. Ik vroeg beleefd of er ook een ander moment of een andere manier was om aan je foto te komen. Men had duidelijk niet gerekend op zoveel mensen en er was eigenlijk geen oplossing. We besloten fotoloos richting de kassa te gaan. Hoewel we niets gingen kopen moesten we natuurlijk wel laten zien wat we gewonnen en gekregen hadden en de bijbehorende bonnen inleveren. Bij de kassa kregen de kinderen nog wat lekkers en zo gebeurde het dat we zonder geld uit te geven toch bepakt en bezakt weer naar huis reden...zonder foto.
Na de lunch was het een mooi moment om naar Ouddorp te gaan.We genoten van de zee en het strand. De hond rende alles zes keer van enthousiasme. We moesten nog wel even nalachen over de gekke drukte bij Intratuin en natuurlijk het feit dat de hond een hondenkussen gekregen had. We sloten de middag af met een drankje en kleine hapjes in een strandtent.
Vandaag was het officieel Dierendag en we besloten in Antwerpen te kijken bij de stadsboerderij. Daar was echt een hele leuke dag georganiseerd. Uiteraard werd enthousiast verteld over het tuinieren, over de dieren en het ecosysteem. Maar ook waren er allerlei kraampjes. Zo kon je kijken bij de hoefsmid, bij de imker, hoe wol werd bewerkt, hoe zuurkool wordt gemaakt, hoe je het beste compost maakt etc. In de bakkerij kon je brood en pizza proeven. Er was versgeperst appelsap van de appels van eigen boomgaard. Soep, brood, drinken etc. waren allemaal ter plaatse gemaakt van eigen oogst en gratis. De kinderen (en manlief en ik) genoten van alles. Wat een leuke vrije sfeer! Allemaal blije mensen.
Later reden we een klein stukje door naar het Middelheim. Daar kan je geweldig door het park lopen en genieten van de herfst. Ook heb je daar een grote speeltuin, dus succes verzekerd. Terwijl manlief en ik aan een picknicktafel genoten van de door ons meegenomen koffie en wat pinda's pelden, genoten de kinderen van de speeltuin. We zagen veel mensen op hetzelfde stukje zoeken naar tamme kastanjes. Wat zo leuk was, was dat iedereen eigenlijk ook wel kastanjes vond. Terwijl het ene gezin ermee ophield omdat ze niets meer vonden, kwam het volgende gezin aan dat weer volop tamme kastanjes vond. Soms kwamen de kastanjes achter elkaar uit de hoge bomen vallen en dat ging soms maar net goed. Je moet er toch niet aan denken dat je zo'n stekelige bolster op je bolletje krijgt...
Al met al dus een prima, eigenlijk een heerlijk weekend waar Dierendag in gevierd werd :-)
woensdag 30 september 2015
Groene voetstappen
Op de school van de kinderen worden deze week de groene voetstappen geteld. Dat betekent dat ze in elke klas tellen hoeveel kinderen er op de fiets of lopend zijn gekomen.
Omdat we in het buitengebied wonen is dat wel eens wat sneu voor onze kinderen, want we komen met de auto. Ik opperde dat we dan de auto op het carpool terrein zouden zetten en de rest zouden kunnen lopen. Dat is toch al gauw een wandeling van 20 minuten. Maar dat vonden de kinderen niet eerlijk, want de regels waren dat je van huis tot aan school moest lopen of fietsen.
Omdat er vrij hard gereden wordt ( je mag max.60, maar dat wordt hier kennelijk uitgelegd als minimum snelheid) durfde ik het tot nog toe niet aan om op de fiets te gaan met slingerende zoon en zware dochter achterop. Dus opperde ik dat lopen ook een optie zou zijn, maar dan moesten we wel echt héééél vroeg op pad gaan. Ik berekende dat we dan wel een uur voordat de school open zou gaan van huis moesten gaan ( rekening houdend met twee treuzelende kinderen). Nou dat leek hen wel wat. En zo kwam het dat we vanochtend nog voor half 8 op weg gingen. De hond kon ook mooi mee ( in het kader van twee vliegen in een klap) en die keek echt heel verbaasd, maar liep even later vrolijk mee. Af en toe leek ze even om te kijken en te vragen of het echt wel de bedoeling was dat we deze vroege wandeling aan het maken waren.
Uiteindelijk kwamen we keurig op tijd aan. De kinderen helemaal enthousiast. De hond en ik keerden weer huiswaarts. Dat ging een stuk sneller, de hond had er zin in.
Nu maar eens kijken of we het deze week nog eens kunnen doen.
Omdat we in het buitengebied wonen is dat wel eens wat sneu voor onze kinderen, want we komen met de auto. Ik opperde dat we dan de auto op het carpool terrein zouden zetten en de rest zouden kunnen lopen. Dat is toch al gauw een wandeling van 20 minuten. Maar dat vonden de kinderen niet eerlijk, want de regels waren dat je van huis tot aan school moest lopen of fietsen.
Omdat er vrij hard gereden wordt ( je mag max.60, maar dat wordt hier kennelijk uitgelegd als minimum snelheid) durfde ik het tot nog toe niet aan om op de fiets te gaan met slingerende zoon en zware dochter achterop. Dus opperde ik dat lopen ook een optie zou zijn, maar dan moesten we wel echt héééél vroeg op pad gaan. Ik berekende dat we dan wel een uur voordat de school open zou gaan van huis moesten gaan ( rekening houdend met twee treuzelende kinderen). Nou dat leek hen wel wat. En zo kwam het dat we vanochtend nog voor half 8 op weg gingen. De hond kon ook mooi mee ( in het kader van twee vliegen in een klap) en die keek echt heel verbaasd, maar liep even later vrolijk mee. Af en toe leek ze even om te kijken en te vragen of het echt wel de bedoeling was dat we deze vroege wandeling aan het maken waren.
Uiteindelijk kwamen we keurig op tijd aan. De kinderen helemaal enthousiast. De hond en ik keerden weer huiswaarts. Dat ging een stuk sneller, de hond had er zin in.
Nu maar eens kijken of we het deze week nog eens kunnen doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)