woensdag 2 september 2015

Pick-up point

Voor enkele boodschappen kom ik eens in de zoveel tijd bij Albert Heijn. Ik let op de aanbiedingen. En ja, ik ben het bezit van een klantenkaart. Omdat ik jarig ben geweest kreeg ik een e-mail waarin stond dat ik gebruik kon maken van het pick-up point zonder dat er servicekosten zouden worden berekend. Het leek me zo'n onzin. Maar even later kreeg ik bericht dat als ik van het pick-up point gebruik zou maken, ik 10 euro korting krijg op mijn boodschappen met een persoonlijke code. Kijk dat klinkt beter. Dus ging ik kijken en jawel het loonde weldegelijk. Je moet wel voor 40 euro bestellen, maar dan krijg je dus èn 10 euro korting èn is de service gratis. Omdat er veel van wat ik gebruik in de bonus was ( 2e gratis) was het nog wel even doorklikken. Maar inderdaad: ik betaal geen 40, maar slechts 30 euro voor boodschappen die normaal (zonder bonus) 59 euro zouden kosten. Ik vind het een goede deal! De voorraadkast is straksweer gevuld, net als de vriezer. Ben benieuwd of het ophalen morgen inderdaad zo handig is!

dinsdag 1 september 2015

Decemberaankopen

Eerder kocht ik het hele jaar door spulletjes voor 5 december. Dat was supermakkelijk en ik kocht het als het goedkoper was/ een goede aanbieding was. Dat heeft een aantal voordelen. Je kent geen decemberstress en je bent goedkoper uit. Daarnaast verdeel je de lasten over verschillende maanden en daarmee wordt december een stuk minder duur.

Dat werkt uitstekend met hele kleine kinderen. Maar ik merk dat ik dit jaar terughoudend ben, omdat ik wat lastiger in kan schatten wat Sint kan schenken om aan wensen te voldoen. Eerder was alles leuk, want je kreeg iets wat heel leuk leek. Maar nu ze groter worden hebben de kinderen steeds meer een eigen ( dure) smaak. En je wilt/ de Sint wil toch zeker zijn dat ze straks niet teleurgesteld zijn en toch voor een groot gedeelte aan hun vraag voldoet.

Dus probeerde ik rond de verjaardagen van de afgelopen maanden alvast goed peilen wat ze nu toch zo graag willen hebben. Vaak weten ze toch veel te veel dingen op te noemen en dan is het leuk als in december alsnog aan een paar wensen kan worden voldaan. Helaas hoorde ik alleen dure dingen voorbij komen, waar ik eigenlijk al wel van weet dat het lastig wordt om daar ergens voor een leuke prijs tegenaan te lopen. Nu wordt het voor mij dus een kwestie van keuzes maken en kennelijk vind ik dat lastig. Maar eh...ach. Ik heb nog wel even, het is begin september....

"Gelukkig" liggen bij Kruidvat de pepernoten alweer in het schap, kan ik toch alvast in de stemming komen...;-)

maandag 31 augustus 2015

De kop is eraf...

Vandaag begon ook hier de school weer. De hele vakantie zeiden manlief en ik tegen de kinderen dat ze best wat later uit hun bed mochten komen omdat het vakantie was. Maar ze werden vroeg wakker. Vanochtend was het dus weer nodig om op tijd uit bed te komen en wat denk je? Juist. Ze sliepen als een blok. Ik dacht eerst nog dat ze een grapje maakten, maar de gezichten waren te verkreukeld, dat kon niet nep zijn.

Gisteravond had ik alles tot in de puntjes klaargemaakt, zodat er vanochtend niets mis kon gaan. Dat was dus verstandig zo bleek, want er werd wat getreuzeld.  Dochterlief was een beetje wit en klaagde over haar buik zoals ze altijd doet als ze zenuwachtig is. Ze gaat nu naar groep drie en zoonlief, die naar groep vier gaat, had nog even de opmerking gemaakt dat juf Y. van groep drie echt wel heel streng is. Lekker dan.

Iets eerder dan anders gingen we naar school, want de school was ook vijf minuten eerder open om alles in goede banen te leiden. We ( zoonlief en ik) brachten eerst dochterlief weg die helemaal vergat hoe ze heette en haar jas bij een compleet andere naam hing. In de klas zocht ze het tafeltje waar een kleurdoos met haar naam op stond. Dat was haar plek. Beteuterd keek ze naar de kleurplaat die ook op haar tafeltje lag. Ik wist wat ze dacht: Ze was zo blij geweest dat ze van groep twee naar groep drie ging omdat ze dan niet meer van die stomme kleurplaten hoefde in te kleuren, maar echt zelf kon gaan tekenen en zou leren schrijven enz. Ik moest lachen om haar gezicht.

Vervolgens bracht ik zoonlief naar zijn klas. Hij zou dit jaar een meneer krijgen, wat was hij enthousiast. De laatste week voor de vakantie had hij al uitgebreid kennis gemaakt met de meneer. Maar vorige week kregen we een berichtje dat de meneer helaas langdurig ziek is en dat er een vervangster is voorlopig, juf S. Maar wat schetst onze verbazing? Ook juf  S. stond niet in de klas. Want die was afwezig en dus begon de school met nog een andere juf. De vervanger van de vervanger....deed me denken aan groep een, waarbij het aantal vervangster niet meer op vier handen te tellen was. Laten we maar hopen dat het geen voorbeeld is voor het hele jaar.

Eenmaal thuis rol je vanzelf wel weer in het dagelijkse programma. Straks weer de kinderen ophalen voor de lunch, ben benieuwd naar de verhalen!

woensdag 26 augustus 2015

Regenwormen en tenen met rode nagels... en wat ze met elkaar te maken kunnen hebben.

Traditiegetrouw is er in onze omgeving een week voordat de scholen weer beginnen een spelweek. De hele week is er telkens op een andere locatie een spelprogramma. De rode draad van deze week is een piraten- en zeemeerminnenverhaal. Elke dag gaat het verhaal een stukje verder en wordt er een filmpje op internet gezet, zodat je 's avonds een beetje weet wat je morgen gaat doen.

Onze kinderen gaan ook een aantal dagen heen, behalve met het reisje naar Drievliet (vandaag). Dat vinden we niet nodig en bovendien zijn de zwemlessen vandaag weer begonnen en was er dus zwemles. De spelweek zorgt ervoor dat ze zich vermaken, maar ook dat er weer een beetje ritme in de dagen komt. Ook al zijn de tijden echte vakantietijden.

Maandag en dinsdag bracht ik daarom twee laaiend enthousiaste kinderen naar de speldag. Hoewel er steeds buien waren, was het gelukkig goed genoeg om het door te laten gaan.

Maandag was het verzamelpunt bij het bos. Gisteren werd er verzameld op een parkeerterrein, waarnaast een soort skate-veld was. Met allemaal van die ijzeren objecten waar met een skateboard of op skates overheen kan worden gereden en kunsten geoefend kunnen worden. Ik vind dat soort veldjes geen speelterrein voor onze kinderen, maar de meeste ouders lieten hun kinderen tijdens het inschrijven voor de dag op dat veldje spelen en leunden zelf tegen het hekwerk aan.

Er was ook een grote mevrouw, gezien haar leeftijd vast oma, van het formaat Erika Terpstra ( maar niet de uitstraling) die tegen het hekwerk aanleunde en met andere mensen stond te praten. Onze kinderen hingen een beetje om me heen, zochten eikeltjes, blaadjes, takjes en dergelijke. Omdat de opkomst nogal groot was, duurde het even voordat iedereen ingeschreven was en de dag van start kon gaan.

Opeens constateerde ik dat dochterlief niet meer naast me stond, maar gehurkt op één meter naast de eerder genoemde mevrouw was gaan zitten. Het was zo'n grappig gezicht zo'n grote mevrouw en zo'n mini meisje. Ze keek naar de voeten van de mevrouw. De twinkeling in de ogen van onze dochter verraadde dat er iets aan de hand was. Ik keek naar de voluptueuze mevrouw, gekleed in een uitbundige outfit met dito sandalen en knalrode nagellak op haar teennagels. De grote teen van haar ene voet stak uit haar sandalen. Aanvankelijk dacht ik dat dochterlief dus daar naar keek en wilde dochterlief daar weghalen, voordat ze iets daarover zou gaan roepen. Maar ineens zag ik dat ze niet alleen naar de teen keek, maar naar de enorme regenworm die in gestaag tempo op weg was naar de uitstekende teen met roodgelakte nagel.

Ik begreep meteen die gebiologeerde blik van dochterlief en twijfelde één seconde of ik er iets van zou gaan zeggen. Ik riep dochterlief bij haar naam, die meteen met haar wijsvinger voor haar mond "Sssst!!!" siste, maar tegelijkertijd de regenworm in de gaten hield. Alsof de regenworm zou schrikken van mijn geroep en zich zou bedenken. Dan zou alles verpest zijn!

De mevrouw maakte precies op dat moment een beweging en verplaatste haar voeten. De enorme regenworm werd onder de voet met de uitstekende teen geplet. De teleurgestelde blik van dochterlief zal ik nooit vergeten. Ze stond op en liep naar me toe. "Jammer he?" zei ze sipjes. Ik zei dat ik dacht dat die mevrouw wel enorm zou gaan gillen als de worm inderdaad over haar teen heen was gegaan. We giechelden, hielden het verder voor ons en kusten elkaar gedag. De speldag begon.

woensdag 19 augustus 2015

Gnocchi

Onze heerlijke vakantie zit er inmiddels alweer op. Dat wil zeggen: de kinderen hebben nu nog thuis twee weken vakantie. Tijdens de vakantie zijn we een aantal keren uiteten geweest en ik vind het altijd erg inspirerend om in het buitenland op vakantie uiteten te gaan.

Zo waren wij een dag in Tübingen op visite bij een goede vriendin. Tübingen ligt vlakbij Stuttgart en het is een echte studentenstad. Met name de faculteit geneeskunde is vertegenwoordigd. Of het komt door de geneeskunde studenten, door de hoge inkomens of een combinatie van die twee: ik heb nog nooit zoveel biologische, eko, fairtrade winkels, bistro's en koffietentjes bij elkaar gezien. Dat de grotere bekende ketens niet in de stad vertegenwoordigd waren, zal ook wel meewerken.

De goede vriendin leidde ons door de stad en we genoten enorm van alle gezelligheid. We besloten samen bij een bierbrouwerij te gaan eten. Het was heerlijk. Manlief en ik namen het dagmenu dat heel schappelijk geprijsd was en waar ook gebakken gnocchi ( fonetisch:njokki) bij geserveerd werden. Die gnocchi smaakten beter dan we elders geproefd hadden ( in Italië notabene). En was niet te vergelijken met die ik ooit kant-en-klaar gekocht had ( jakkes).En ik vond het leuk om die dan thuis ook eens te maken om te kijken of dat tot hetzelfde resultaat kon leiden.

Vandaag besloten dochter en ik ons best te doen om  de "Tübingse gnocchi" te evenaren. Op verschillende sites kwam ik steeds hetzelfde recept tegen, dus dat zal dan wel een soort vaste verhouding zijn. Zo ook op de site van Herman den Blijker. 750-800 gram aardappelen koken en pureren (door de zeef doen of in een pureeknijper), 200 gram bloem erdoor roeren en twee eitjes toevoegen. Het geheel kneden tot het een mooie bal is ( Eventueel iets meer bloem erdoor). Dit duurt ongeveer 5 minuten. Dan in acht delen verdelen en alle delen uitrollen tot slangen. Dan elk deel opsnijden in stukjes van 2-3cm. En tot een soort ovaal balletje draaien. Met een vork kun je er een figuurtje in drukken. Een pan met kokend water opzetten en zout of bouillon toevoegen. De gnocchi in badges ( steeds in hetzelfde water) koken. Ze zijn gaar als ze boven komen drijven en je kunt ze dan eruit halen om de volgende badge erin te doen. Dan alles af laten koelen en opbakken in de pan met een beetje olie/roomboter of waar je van houdt. Eventueel kruiden of een beetje zout erop. De kinderen vinden het een soort hartige aardappelpoffertjes. Het was dus erg lekker. Vandaar de plaatsing hier op mijn blog.

Eetsmakelijk!

zondag 26 juli 2015

Het mysterie van het gevonden navigatiesysteem

Vanmiddag gingen we na de lunch naar het bos. Kon de hond lekker uitrazen, want gisteren was dat geen optie met die zomerstorm. De kinderen namen elk een bellenblaas mee die ze hadden gekregen en ik zeulde met wat drinken en lekkers. Het werd een mooie wandeling op de Brabantse Wal langs het blote voeten pad. Zonder blote voeten, dat dan weer wel.

Toen we bijna weer bij de auto waren liep zoonlief nog even als een dolle door een stuk waar hij met school was geweest. Hij beeldde het spel uit dat hij met schoolreis had gedaan. Bij het spel was een van de vlaggen kwijtgeraakt, stel je voor dat hij het toch nog zou vinden! En ineens hield hij in en raapte iets op. Hij dacht dat het een telefoon was, maar het was een navigatiesysteem met het snoer er nog aan. Helemaal vies, had duidelijk met de storm ook al daar gelegen. "Getsie!" gilde zijn zusje. Maar zoonlief stond erop om het ding mee naar huis te nemen. Ik ben daar nooit zo'n voorstander van, maar stemde deze keer in. Meteen naar de politie brengen had ook niet echt zin, want we wisten niet of het nog werkte.

Eenmaal thuis maakten we het ding voorzichtig schoon. Zoon wilde het ding testen, maar ik durfde niet goed. Stel je voor dat er kortsluiting van zou komen. Nadat ik besloten had, dat het ding nog in tact was, gingen we het dan toch maar te proberen. Met enige vrees stopte ik het snoertje met USB-aansluiting in een oplader en er gebeurde.... niets. Even later zette ik het apparaat aan en jawel. Gewoon een goed werkend navigatiesysteem. Voor mij wel even wennen, want dit systeem kende ik niet.

Ik drukte op adres en er kwam een adres in beeld. We zochten op de laptop via google op het adres en er verscheen een telefoonnummer. Dus belden we op en legden we uit wat we hadden gevonden. De mevrouw in kwestie mistte niets, maar zou het eens navragen bij mensen die kortgeleden bij haar waren geweest.

Even later ontdekte ik ook -eindelijk- de thuis-knop en verscheen het adres van de eigenaar. Ook dat adres zochten we op. Het nummer wat erbij stond scheen niet te bestaan. Ik probeerde de mevrouw te bellen die we eerder gesproken hadden, omdat zij dan misschien aan het adres wel zou kunnen weten wie de eigenaar was. Maar ik kreeg de voicemail. En ja hoor, de mevrouw belde vrijwel meteen terug. Ze meldde dat haar collega afgelopen vrijdag haar auto bij hetzelfde bos geparkeerd had en bij terugkomst erachter kwam dat er was ingebroken. Ze was heel erg blij dat  het systeem gevonden was, maar kon het vandaag niet meer ophalen omdat ze dienst had.  Morgen wordt het systeem opgehaald. Zoonlief glom naast me op de bank van trots. Dat hadden we toch maar mooi opgelost, dit mysterie. Net een aflevering uit zo'n kinderboekenserie.

Onthand

Afgelopen donderdag kwam ik met de kinderen en de hond terug van een bezoek aan een vriendin. Het was een mooie dag geweest, ondanks dat we eigenlijk op ziekenbezoek waren geweest. De vriendin in kwestie was van een steiger gevallen, maar maakte het gelukkig goed. Eenmaal thuis besloten we aan de slag te gaan met het avondeten. Tijdens deze eerste week van de vakantie koken de kinderen namelijk zoveel mogelijk zelf. Ja wel met hulp, maar dat spreekt voor zich. Die avond hadden ze trek in van die lekkere zachte wafels. Nou dat kon geregeld worden. Wafelijzer tevoorschijn gehaald, samen met hen beslag gemaakt. Ineens zag ik een plasje op de grond liggen en dacht dat de hond dat had gedaan. De hond in kwestie keek helemaal niet schuldbewust zoals anders als ze een plasje had gedaan, maar ik lette er niet teveel op. Ik stuurde een van de kinderen op pad voor een klein rondje met het hondje. Tijdens het wafels maken zag ik weer een plasje liggen. Ik maakte het weer schoon, maar ik draaide me om en daar lag het weer. O jee, dat is dus niet van de hond.

Ik opende het halletje voor het toilet en daar zag ik het water uit de muur komen. Overal in het huis zijn de leidingen vervangen, maar direct na de watermeter had de leiding de juiste maat en werd als "goed" bestempeld. Dat bleek ineens een illusie te zijn. Ik opende het luik bij de deur en sloot de hoofdkraan af. Belde manlief die in Antwerpen aan het werk was. Hij kon pas heel, heel, heel laat even kijken. Dat moest dan maar. Toen de kinderen op bed lagen was ik zelf al verder op onderzoek uitgegaan en constateerde dat het stuk dat via de betonnen vloer de muur in ging kennelijk geknapt was. We hebben al een tijdje het vermoeden dat de druk in ons gebied opgevoerd was, maar we maakten ons geen zorgen om onze eigen leidingen, die waren immers allemaal goedgekeurd?
In de nis waar we per gebruikersgroep hendels hebben om het water af te sluiten staat altijd een bakje onderin. Zo'n voor-het-geval-dat-bakje. En in plaats van dat daar water in was gegaan baadde het bakje in de kast in water van zo'n 3-5 cm diep/hoog. Het water was dus echt van onderuit gekomen. Ai, ai, ai. Daar wordt een mens verdrietig van kan ik je zeggen.

Manlief kwam zoals beloofd heel laat nog even aangereden en we hakten muur weg ( lang leve het vrijstaand wonen), waar we dachten dat het lek zat. Inderdaad geknapt. Poreus geworden ( dus was het niet van de druk dan hadden we op den duur er toch last van gekregen), leek het haast wel. Manlief moest helaas weer terug naar Antwerpen, want hij moest de volgende ochtend weer heel erg vroeg beginnen en sliep daar dus in een hotel. De volgende dag zou manlief aan het begin van de middag weer thuis komen van zijn werk en kijken wat hij eraan kon doen.

Ondertussen redderden de kinderen en ik ons met het water dat we konden aftappen direct na de hoofdkraan. De kinderen leken het wel een geinig spelletje te vinden dat gedoe met emmertjes. We gingen die ochtend maar even naar de jaarmarkt om er toch even uit te zijn. Ik vind de jaarmarkt helemaal niets, maar voor kinderen is het geweldig. Het zakgeld brandt in hun zakken. En hun enthousiasme heeft wellicht ook te maken met het vooruitzicht op een lekker bolletje ijs :-).

Maar manlief kwam die middag toch niet thuis ( zou door omstandigheden pas 's avonds laat zijn) en vroeg of ik alvast wat materiaal kon halen bij de bouwmarkt zodat hij dan zaterdagochtend in alle vroegte de klus kon klaren. Ik haalde met de kinderen de benodigdheden en we redderden ons nog even voort met emmers water. Even handen wassen, naar de wc-gaan, de wasmachine aanzetten, koffie maken....het kon allemaal niet met het gemak als voorheen. Het is geen pretje om met een emmer in het luik bij de watermeter te gaan hangen.

Manlief kwam vrijdagavond thuis, helemaal versleten. Geen goed idee dus om nog aan de slag te gaan. Die zaterdagochtend lagen we een uurtje langer dan anders op bed en na het ontbijt ging manlief aan de slag ( ik ben dan assistent). Het was toch weer anders dan gedacht, nog maar even naar de bouwmarkt. En nog eens....en nog eens. Aan het einde van de middag was het nog niet gelukt de waterleiding te repareren. De kinderen waren ook redelijk klaar met het zelfvermaak-programma dat ik bedacht had en uit puzzels maken, bellenblazen enz. bestond.

Daar hadden we ons dus even lelijk op de klus verkeken. Dan toch maar kijken of er nog iemand langs kon komen op redelijke termijn, want in die nacht zou manlief weer vertrekken voor zijn werk en ik weinig behoefte aan een week hannesen met emmertjes. En wat te denken van de was. Ik belde de loodgieter en die kwam gelukkig meteen langs. Vanwege/ dankzij het voorwerk dat we hadden gedaan (muur weghakken), was de klus snel geklaard en kostte het veel minder dan aanvankelijk gevreesd. Bovendien werd volgens mij vergeten dat het weekend was en dat het tarief dus anders kon zijn. We boften.

Aan de ene kant denk je dan, hadden we maar meteen de loodgieter laten komen. Dan hadden we (misschien) eerder weer normaal water kunnen gebruiken. In ieder geval scheelde het de dag dat manlief toch weg bleef voor zijn werk. Je voelt je echt zo enorm onthand die dagen.
Aan de andere kant heeft het voorwerk dus heel veel geld bespaard, maar ons dus ook veel tijd en gedoe gekost. Je weet soms niet waar je goed aan doet.

Maar ...wat is die warme douche die je neemt nadat de boel weer gerepareerd is zalig.....