zaterdag 20 december 2014

Overstappen en nieuwe tv

Voor onze zorgverzekering zijn we intern overgestapt, dat wil zeggen: we zaten bij Energiek ( onderdeel Sallandverzekeringen) en via independer is het opgezegd en zijn we weer aangemeld. Ik kreeg namelijk 7% korting en via independer 8,5% korting.

Omdat ons energiecontract met Eneco dit jaar afliep en ik het aanbod van Eneco voor de aankomende 3 jaar goed genoeg vond in vergelijking tot andere maatschappijen, heb ik toen ( ik meen in juni) weer getekend voor 3 jaar. Het ging snel en simpel. Misschien iets te snel en iets te simpel denk ik nu achteraf.

Afgelopen week stonden manlief en ik in de mediamarkt om ons te oriënteren wat televisies betreft. Onze 10 jaar oude Philips liet ons steeds vaker in de steek en hoewel we niet veel tv kijken is het wel fijn als je een documentaire af kunt kijken zonder lange zwarte of ruizige periodes met en zonder geluid. Om maar te zwijgen over de kinderen die boos worden omdat "kerst met Linus" niet zichtbaar is.  We moesten ons wel echt even ergens overheen zetten. Manlief en ik vinden winkels als de Mediamarkt werkelijk een verschrikking. Maar om een beetje gevoel te krijgen bij wat er nu te koop is, wilden we wel weer eens een voet binnen zo'n een-en-al-prikkel-en geluid-winkel wagen. We hadden al wel op internet gekeken, maar konden geen voorstelling maken van alle opties en formaten. Ook niet met een meetlint erbij. En wat is het verschil in megahertz ( 400 of 600 zie je dat verschil?) en hoe smart is zo'n smart-tv enzo. En voegt ambilight zoveel toe?

Eenmaal in de winkel werden we zoals verwacht overweldigd door alle prikkels. Overal flitst, knippert er wat en maakt er iets geluid. De afdeling met tv's was ook niet te missen. Ze waren groot, groter, grootst die tv's. Omdat ik niet zo'n grote tv wilde en wel een super zuinige en manlief geen zilverkleurige omlijsting wilde, werd de keuze in het grote aantal tv's gelukkig al wat beperkt. We lieten ons uitgebreid informeren en het formaat waar we eigenlijk wel voor vielen was een van de meest verkochte modellen...voor op de kleine slaapkamer, aldus de verkoper. Daar moesten we natuurlijk wel om lachen, want ik moet er niet aan denken dat er een op de slaapkamer zou komen te staan.

Uiteraard wilden we er nog een paar nachtjes over slapen.  De verkoper leek er begrip voor te hebben, maar attendeerde ons nog wel even op de aanwezigheid van een stand van Essent. Wie over ging stappen naar Essent kreeg twee cadeaukaarten van 112,5 euro, dus 225 euro in totaal. En alles zou geregeld worden. Ook de boete zou overgenomen worden. Het was eigenlijk te goed, het kon niet waar zijn. Dus we checkten bij de stand de tarieven van Essent met onze huidige tarieven ( lang leve de telefoon waarmee je je e-mails met het verbruiksoverzicht kunt lezen) en het scheelde inderdaad iets, maar dus ook die 225 euro.  Ik heb wel vier keer gevraagd of we verder geen boete enzo zouden hoeven te betalen en of ik echt, echt, echt niets hoefde te regelen verder. We besloten er uiteindelijk voor te gaan. De cadeaukaarten zijn drie jaar geldig, dus ook al werd het geen tv, dan zou het aan iets anders dat aan vervanging toe is besteed kunnen worden.

Inmiddels hebben we diverse mails van Essent ontvangen en schijnen we echt te zijn aangemeld. Van Eneco hebben we nog niets gehoord. En ja de elektriciteit en het gas doen het nog gewoon :-).
Op de site van Essent kun je inderdaad lezen dat je cadeaukaarten krijgt van de mediamarkt bij een 3-jarig contract. De cadeaukaarten hebben dan echter "maar" een waarde van 170 euro. Het loont dus om echt zelf naar Mediamarkt te gaan.

En ja de tv is er ook gekomen. Daar kwamen we uiteindelijk toch eigenlijk voor naar de Mediamarkt. We hadden thuis nog goed gecheckt of het type echt wel voldeed aan onze wensen. Want we hopen er toch zeker weer 10 jaar mee te kunnen doen. We hadden alles, alles, alles nagekeken en besloten dat de aanbieding die we hadden gezien, beslist een goede aanbieding was. Al was de omlijsting (de rand en de achterkant) geen zwart zoals manlief eigenlijk wenste. Maar hij was niet groot en super zuinig, dusssss...We toogden weer die kant op en schoten de verkoper die ons eerder zo goed geholpen had aan om tot aanschaf over te gaan. Terwijl de verkoper iets ging regelen op de computer, zag manlief dat hetzelfde model wel met een zwarte omlijsting verkrijgbaar was, maar dan wel ook meteen een slag groter was. De verkoper checkte alles nog eens en kwam tot dezelfde conclusie. Het was inderdaad dezelfde, met dezelfde zuinigheid in energie, maar dan zwart en een maatje groter en -heel gek- precies 1 euro duurder. Omdat ik de kleur enzo niet zo belangrijk vind en manlief duidelijk enorm blij werd van zijn vondst, is het die dus geworden.

De kinderen waren thuis helemaal opgewonden. Manlief en ik moesten nog wel even wennen aan de scherpte van het beeld. Het is best shocking om sommige mensen zo scherp en duidelijk op tv te zien :-). De volgende ochtend waren de kinderen op tijd wakker om naar beneden te gaan om te kijken of de tv er nog wel was. Vooral onze kleine meid was bang dat hij weg zou zijn. Manlief en ik hebben er enorm om gelachen.

Nu is het dus afwachten wanneer we bericht krijgen van Eneco en of er niet toch een addertje onder het gras zit....

zondag 7 december 2014

Sinterklaasavond, "The day after" en kerstboodschappen

Sinterklaas blijft een leuke traditie. Vrijdag kwam eerst Sint op school en 's avonds was het pakjesavond. Dan komen nu al enkele jaren ook vrienden bij ons, zodat Sinterklaas dan minder adresjes heeft om pakjes af te leveren. Hij hoeft immers daar niet meer naar toe en kan het bij ons afleveren. Vooral omdat manlief niet altijd thuis kan zijn met de feestdagen ( dit keer dus ook) is het extra leuk als de vrienden komen, zij kunnen dan de kinderen ook een beetje afleiden rond het tijdstip dat de cadeautjes afgeleverd zouden kunnen worden.

Na het eten werd er dan ook op de deur gebonsd ( net toen één van de vrienden naar de wc was) en ook dit jaar stonden de jutezakken met allerlei cadeautjes voor de voordeur. En dan volgt de avond waarbij iemand een pakje mag pakken dat niet voor hem/haar bedoeld is. De ander leest dan eventueel een klein gedicht dat erbij zit en maakt dan het pakje open. Hierna pakt diegene dan weer een pakje voor iemand anders enzovoorts. Dat houdt het spannend en georganiseerd tegelijk.

Halverwege de avond kreeg zoonlief buikpijn en moest hij vervroegd naar bed, het was de spanning van de dag die tot uiting kwam. Dochterlief bleef wel tot het laatste cadeautje uit de zakken was gekomen en ging naar bed met haar nieuwe knuffeldier. Ik dronk nog wat thee met de vrienden en we kletsten wat na. Toen ze weg gingen, dook ik vrij snel het bed in, want de kinderen zouden de volgende ochtend ongetwijfeld vroeg uit bed komen.

De volgende dag kwamen ze inderdaad bijtijds uit bed. Omdat alle zwemlessen verplaatst waren en we vanaf nu de weekenden vrijer hebben ingepland, voelde het bijna als spijbelen! De kinderen speelden de hele dag met al het nieuw verkregen speelgoed en onze pup genoot van alle drukte en beweeglijkheid! Heel relaxed een beetje dingen in elkaar zetten en zo.

Ondertussen zijn we trouwens ook al met Kerst bezig. Nee, de kerstboom komt altijd pas een week na Sinterklaas in de woonkamer/ van zolder. Maar voor Kerst hebben we al wel wat boodschappen gedaan.

We zijn lang niet altijd met de Kerstdagen thuis, dus hoeft er dan niet zoveel ingeslagen te worden. Maar dit jaar hebben we op beide Kerstdagen ons huis vol visite en dan neem ik de weken ervoor al steeds iets van de boodschappenlijst voor Kerst mee. Er zijn eind november/ begin december altijd hele leuke aanbiedingen. Met name frisdrank en andere zaken die we zelf nauwelijks gebruiken kunnen we zo al bijtijds en voordelig in huis hebben. Wel moet ik dan vooraf een goed doordacht lijstje hebben gemaakt van wat we nodig hebben, anders neem ik veel teveel of nèt te weinig mee. En ik moet niet vergeten af te strepen van wat we al gehaald hebben. Op die manier hoef je niet op het laatste moment  nog heel veel te halen.

Nog even een week rust en dan op naar de Kerst!

woensdag 3 december 2014

Tandartsbezoek met de kinderen en blaastest

Vorige week belde ik de tandarts om een afspraak te maken voor beide kinderen. Zoonlief is aan het wisselen en hij maakt zich zorgen over hoe alles straks weer op z'n plek komt. Aanvankelijk zeiden we dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, maar naarmate de terugkerende tanden schever gingen zitten, leek het ons ook een goed idee om er even naar te laten kijken.
Dochterlief  klaagt zo nu en dan ook ineens over pijnlijke tanden, maar we zagen niets aan haar parelwitte tanden en er waren nog geen tekenen van wisselingen. Maar ja, als ze er herhaaldelijk over klaagt en je maakt toch een afspraak voor zoonlief, dan ook maar meteen voor dochterlief. Twee vliegen in één klap!

Er was wel plek, maar alleen onder schooltijd en anders werd het pas februari.
Tsja, dat duurt nog wel heel lang! En zo geschiede het in die dagen dat ( ja, de Kerst komt er ook weer aan) zoonlief en dochterlief bij uitzondering onder schooltijd naar de tandarts gingen. Gelukkig ging de school akkoord en waren de juffen op de hoogte.

De dag ervoor en op de dag zelf had ik ze bij het wegbrengen nog herinnerd aan de afspraak bij de tandarts. Toen ik rond half elf de school binnenkwam haalde ik eerst dochterlief op, die meestal wat moeite heeft met opschieten op momenten dat je eigenlijk best wel haast hebt. Die gaf ik alvast haar jas en sprak met haar af dat ze die aan zou doen en zou blijven staan tot ik haar kwam halen. Daarna ging ik naar boven om zoonlief op te halen die me waterig verbaasd aankeek vanwege mijn komst. Toen ik zei dat we naar de tandarts gingen, ging er een klein lampje branden. Op de gang griste hij z'n jas van de kapstok en al verder lopend deed hij hem aan. Hij bleef maar worstelen met z'n jas tot we bij zijn zus aankwamen die haar jas aan had, maar duidelijk nog even naar de wc moest. Dus jas weer uit, naar de wc, jas weer aan. Ondertussen prutste zoonlief nog steeds met zijn jas, maar ik mocht niet helpen. En eigenlijk moest ik vanwege het koude weer zelf ook naar de wc, maar dat leek me niet verstandig vanwege de tijd.

Omdat we tijd verloren hadden met het plassen en de jas aandoen, besloot ik om de auto niet bij school te laten staan, maar dat kleine eindje ook maar met de auto te doen. Hadden we die tijdswinst weer te pakken. Bij de tandarts aangekomen, hadden de kinderen nog precies tijd om de fruitresten van het pauzemoment op school tussen hun tanden weg te poetsen en konden we welgeteld nog twee minuten in de wachtruimte plaatsnemen. De wc was bezet en ik moest zo nodig! In de wachtruimte zaten voornamelijk oudere mannen te wachten. Zoonlief prutste nog steeds aan zijn jas, die niet aan de kapstok kon worden gehangen omdat het zo'n modern designgeval is waar maar vier jassen aan opgehangen kunnen worden. Ik keek zoonlief aan, keek naar de jas en verschoot van kleur!!! Zoonlief had de verkeerde jas van de kapstok gegrist! Het was ook een blauwe ja, maar met zwarte stukken erop en een tekstje, terwijl zoonlief een blauwe jas heeft met donkerblauwe stukken op de schouders en de armen. Zoonlief keek beteuterd naar de jas die nu -eindelijk- een beetje goed zat, zij het met de rits open.  De oudere mannen in de wachtkamer lagen bijna onder de stoelen van het lachen. Zoonlief keek zo mogelijk nog meer beteuterd en wilde terug naar school om de jas om te wisselen voor de goede jas. Op dat moment kwam de assistente binnen om te kijken waarom er gelachen werd, maar ook om ons op te roepen om de kamer binnen te gaan. Er zat niets anders op dan de jas aan te houden, we waren immers vast ook zo weer op school!

De vorige keren hadden de kinderen een vrouwelijke tandarts ( Portugese) gehad en deze keer was het een man ( Belg).  Dat was wel even wennen, maar zoonlief ging als eerste op de stoel en de man ging "tanden tellen" zoals een controle tegenwoordig voor kinderen genoemd wordt. Dochterlief hoorde hem praten en zei tegen mij "Mama, die man praat niet Nederlands!", waarop de tandarts lachend opkeek en zei dat hij wèl alles kon verstaan! De tandarts, zoonlief en ik moesten lachen, maar dochterlief klapte dicht. En ja, zij moest na zoonlief nog op die stoel. Dat werd 'm dus niet. We probeerden van alles en uiteindelijk wilde ze wel bij mij op schoot op die stoel. De rugleuning van de stoel ging naar achteren terwijl we op de stoel zaten en ik voelde dochterlief steeds meer op mijn overvolle blaas drukken, ik was nog steeds niet naar de wc geweest! Dochterlief had moeite met het open houden van haar mond en het leek allemaal wel eeuwen te duren. Toen ze klaar waren moest ik snel naar de wc.  Maar uiteraard wilde de tandarts nog vertellen hoe het met de gebitten van de kinderen gesteld was. Ik wiebelde en wisselde van het ene been op de andere. En ik moet zeggen, je kunt veel woorden gebruiken voor het goedkeuren van gebitten. Dit is goed, dat is goed, zus is goed, zo is goed enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Alles was dus gewoon oké! Ik wist het stiekem wel, maar toch.... Gelukkig, ik was precies op tijd bij de wc en er zat gelukkig niemand op! Het zou toch wat zijn!

Nadat ik -opgelucht en al- de kinderen weer weggebracht had naar school, kon ik nog net een boodschap doen voordat ik weer als vrijwilligster bij de tussenschoolse opvang aan de slag kon. Het was me het ochtendje wel!

zondag 30 november 2014

Druk weekje

De kinderen groeien momenteel zo hard dat ze het zelf ook amper bij kunnen houden. Zoonlief stoot steeds zijn hoofd omdat hij niet in kan schatten hoe groot hij is geworden. En dochterlief trekt steeds aan haar jurken die nu maatje tuniek zijn geworden. Wat prima kan, maar mevrouw blijft aan haar jurken -eh pardon- tunieken trekken in de hoop dat ze langer worden. Geklaag over krap zittende schoenen en sokken, het gaat maar door.

Dus gingen we afgelopen week en afgelopen weekend op pad. Nu ze zich meer bewust zijn van de wereld hebben ze ook steeds meer een mening over wat ze aan willen hebben en wat niet. En bij niet bedoel ik "Echt niet!". En die laatste woorden maken de spoeling aanzienlijk dunner.
En naast dit alles hadden manlief en ik ook ineens behoefte aan nieuwe spullen vanwege slijtage. Nieuwe broeken, schoenen, shirts, noem maar op. Ineens was het allemaal nodig.

Manlief had daarom vrijdag vrij genomen en toen de kinderen om 12 uur uit school kwamen, aten we een boterham in de auto en reden we door naar Rotterdam, naar Zuidplein wel te verstaan. Dit winkelcentrum was jaren geleden een plek waar je liever niet wilde zijn, maar inmiddels is het behoorlijk opgeknapt.  De sfeer was goed en de kinderen zijn leuk geslaagd. Allebei een winterjas, winterschoenen en nog wat aanvullende kleding.

We gaan niet vaak met de kinderen zelf winkelen, maar als het zover is gaan we maximaal 1,5 uur op pad. Ook als we nog niet geslaagd zijn, stoppen we er dan mee. Na 1,5 uur wordt het namelijk voor niemand leuk meer, dus gaan we dat niemand aan doen.  Vooraf beloven we dat als er goed geluisterd wordt er aan het einde een ijsje uitgekozen mag worden. Dat werkt uitstekend!

Zaterdag stond in het teken van zwemles van zoonlief en nadien lieten we een gratis foto maken van de hond. Dat was een actie van de lokale dierenwinkel en dat leek ons wel een leuk idee. De foto is rond de kerst op te halen in de dierenwinkel en wat we hebben gezien op het beeldscherm zag er heel leuk uit. Leuk voor in de plakboeken van de kinderen, zo'n foto van onze pup. Een vel met een aantal pasfoto's en een grotere foto is gratis. Voor extra foto's of andere formaten moet je behoorlijk in de buidel tasten en we besloten dat niet te doen. Maar zo te zien deed de winkel/ fotograaf goede zaken, want bijna iedereen bestelde wel extra foto's of een afdruk op canvas.

Daarna reden we door naar het Arboretum van Kalmthout. Jarenlang hadden we een abonnement op het Arboretum, maar de afgelopen jaren niet meer. Maar we zijn nog wel geabonneerd op de digitale nieuwsbrief en zodoende wisten we dat afgelopen weekend de entree gratis was. Het was heerlijk om daar weer eens te zijn. De hond mocht ook mee en het was voor het eerst dat ze zoveel gelopen heeft. Uiteraard wel aan de lijn, maar toch. Op verschillende plaatsen in het Arboretum waren vuurschalen neergezet en met het mistige koude weer gaf dat echt een heel gezellige sfeer. Het Arboretum is eigenlijk in elk jaargetijde leuk om te bezoeken, want er is altijd wat te zien ( en in bloei) in een tuin met zo'n mooie collectie planten en bomen. Er was ook veel veranderd en geïnvesteerd. Met name voor mindervaliden is het nu veel toegankelijker geworden door een verhard pad en parkeerterrein. Toch was het bezoek voor ons een bevestiging dat we niet nog eens over gingen op een abonnement. Het was mooi, maar het was goed zo. We gaan heus nog eens weer, maar niet vaak genoeg om een abonnement te nemen.

Toen we na 1,5 uur  wandelen en bewonderen weer naar huis reden, besloten we nog twee schoenenzaken aan te doen. Manlief en ik waren namelijk nog niet geslaagd en zoonlief moest nog sportschoenen voor de gymlessen. In de tweede winkel zijn we helemaal geslaagd. Erg fijn dat dat nu afgerond is en dat we nu voor dit jaar klaar zijn.

Aankomende week staat uiteraard in het teken van Sinterklaas. Afgelopen zaterdag mochten de kinderen hun schoen zetten en vanochtend waren ze door het dolle heen toen ze een nieuwe pyjama en een klein pietje van chocolade in hun schoen vonden. Die Sint denkt ook aan alles :-)
Vrijdag wordt het Sinterklaasgebeuren afgesloten met de Sint op school en 's avonds pakjesavond. ik moet nog drie gedichten maken, maar dat komt vast wel goed!
Heerlijk die leeftijd van de kinderen, ik ben benieuwd hoe lang ze nog in Sinterklaas blijven geloven.

woensdag 26 november 2014

Wat Knoflook en zwemlessen met elkaar te maken kunnen hebben...

Op aanraden van het zwembad, gaat dochterlief sinds enkele weken op twee dagen in de week naar zwemles in een kleine(re) groep, met maximaal 4 kinderen. Voor haar is dit een stuk rustiger en ze heeft veel meer plezier in het zwemmen. Fijn! Voor ons als gezin betekent het wel wat meer drukte en geregel doordeweeks. Op dinsdag en donderdag, de dagen dat ze les heeft, eten we dus makkelijk(er).
 
Op dinsdag ( gisteren dus ook) is dat vaak pasta. De saus maak ik vooraf met gehakt, kruiden, knoflook, beetje zeezout en tomaten.  Die warm ik na de zwemles op, als ik de pasta in de pan met kokend water doe. Een succesnummer en heel simpel
 
Op donderdag is dat meestal iets met vis uit de oven. Ik maak een fijne saus met een kopje volle melk, knoflook, wortel, selderij etc. en giet dit in een ovenschaal. Daarop komen  de visfilets en de schaal kan in de koelkast tot we thuiskomen. Dan gauw de oven aan en hup de ovenschaal in de oven. Makkelijk en lekker!
Voordeel van vooruitmaken is dat ik niet zo veel meer hoeft te doen als we moe en loom uit het zwembad komen. Nadeel is dat ik na het vooraf koken van de sauzen en de groenten naar het eten ruik. Met name de knoflooklucht aan de handen is een hele fijne ��
Sinds kort heb ik de oude afbladderende knoflookpers uit mijn studententijd ingeruild voor een ingenieuze brandweerrode knoflookpers ( ook weer van www.cadeau-cadeau.nl) waarmee je knoflook met schil en al perst.
Ik vind 'm echt heel makkelijk en je krijgt geen knoflookgeur aan je handen en de pers is ook nog eens tien keer makkelijker schoon te krijgen dan de oude. Het heeft een ingebouwd schrapertje of zoiets dat de knoflook uit de pers schraapt ( echt waar!), de laatste restjes gaan er uit met de ingebouwde rubberen ribbeltjes. Na gebruik druk ik voor de geopende vuilnisbak op het "eject"-knopje en schieten de knoflookrestjes zo in de vuilnisbak.  kijk, daar is over nagedacht! En toch wel heel erg fijn dat'ie gewoon in de vaatwasser kan…… kom ik minder stinkend het zwembad binnen….

maandag 24 november 2014

Gezinsuitbreiding!

Het is dus toch zover gekomen.
 
De vurige wens van dochterlief is in vervulling gegaan.
Nu begint het opvoeden!

dinsdag 18 november 2014

Haarwensen

De afgelopen keren doneerde ik mijn haren aan de Stichting Haarwensen in Mijdrecht. Die maakt er pruiken van voor zieke kinderen die tijdelijk geen haardos hebben als gevolg van de behandelingen die ze moeten ondergaan.

Knipte ik de vorige keren mijn haar zelf af, nu ben ik van plan om dit bij een kapper te laten doen. Er zijn namelijk ook kappers die, als je je haar doneert aan Haarwensen, gratis of tegen een gereduceerd tarief je haar knippen. Nu zag ik dat er hier in de buurt ook een kapper is die dan ook een hoofdmassage geeft...dat lijkt me wel wat!

Maar helaas, gisteren ging ik samen met manlief mijn haar opmeten. Op zich is de lengte meer dan voldoende om een staart te doneren. De minimum lengte is namelijk 25 centimeter. Het punt is alleen wel, dat ik daarna ook nog wat langer haar over wil houden en ik kom dan net te kort. Ongeveer 3 centimeter, wat in tijd gelijk staat aan ongeveer 3 maanden....
Ik zal dus nog even mijn geduld moeten bewaren, of ga ik toch voor het korte koppie? Hmm....

Toen ik vandaag de site weer las, ontdekte ik dat ze niet alleen pruiken maken, maar ook zorgen voor onderhoud. Net zoals je zelf ook naar de kapper gaat, proberen ze de pruiken ook goed up-to-date te houden. Dat wist ik helemaal niet! Maar ergens klinkt het heel logisch. Een kind groeit zo hard in korte tijd, dan moet zo'n pruik wel meegroeien met ( de vorm van het gezicht van) het kind.