woensdag 1 november 2017

Openbedrijvendagen en feestdagen


Vandaag is het alweer het Keltische nieuwjaar. Hier boven de rivieren is  de avond ervoor "Halloween" niet zo heel populair. Al waren hier toch wel wat dingen georganiseerd in het weekend ervoor. Maar van vrienden van beneden de rivieren heb ik de mooiste foto's gezien.

Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid leuke dingen die we kunnen doen.
Zo is het aankomend weekend hier in de omgeving openbedrijvendag.
Vorig jaar konden we onder dat mom op de bouwplaats kijken van onze nieuwe woning. Waar we nu dus wonen. Dit jaar gaan we kijken bij Fokker en bij een champignonkwekerij.

En voor je het weet is het al Sint Maarten!
Ik moet nog even niet denken aan de intocht van sinterklaas, de viering...wat zeg ik ? Kerst! Nieuwjaar!



dinsdag 3 oktober 2017

Rust!

Na een periode van 2,5 jaar onrust, kwam er eind mei rust in de tent. We kregen de sleutel van ons appartement. Hiervoor hadden we ook gehuurd, maar op basis van de leegstandswet en dat is toch anders.

Het huis is nieuwbouw, dus een hoop werk om het beton op muren en de vloeren weg te werken. Het is nog steeds niet helemaal af ( schreef zij tot haar spijt). Na mijn werk kom ik thuis, knuffel met de kinderen en ga koken. En als dan na het eten de afwas is gedaan, het huis aan kant is en de voorbereidingen voor de volgende dag zijn getroffen, is het lastig om je tot dingen te zetten als plintjes op maat maken.
Maar langzamerhand komt het steeds verder. Het is ook geen wedstrijd, al wordt de behoefte wel steeds groter om het af te hebben.

Omdat we begonnen met bijna geen meubelen, moesten er dingen aangeschaft worden. Ik merkte dat dat dat onrust gaf. Ik vind het makkelijker voort te borduren op wat je al hebt, dan opnieuw uit het niets te moeten kiezen. Je wilt niet dezelfde stijl als wat je had. Maar wat dan wel?
En hoe red ik dat met mijn budget? En moet ik niet een buffer opbouwen?

Maar als je eenmaal iets gekozen hebt, volgt er meer. En nu ik voldoende meubels heb, merk ik dat me dat rust geeft. Er hoeft niets meer gekocht te worden. Hooguit wat voor de sfeer. De basis is gelegd. En het is nieuw. Mijn nieuwe begin met de kinderen. Ons nieuwe begin.
De start van een nieuw avontuur.

maandag 2 oktober 2017

Vervoer

Dat tijd ongrijpbaar is, blijkt ook nu weer. Het gaat veel sneller dan ik denk en wil. In mei had ik bedacht weer te starten met schrijven op mijn blog. En nu? Het is oktober. Ook een mooi moment.

De dagen worden alweer fors korter. In de ochtend is het nog donker als ik vertrek en 's avonds is het kort na het avondeten ook al weer snel donker.

Het afgelopen jaar heb ik veel met de trein gereisd. Het is een half uurtje met de trein naar mijn werk. Van deur tot deur langer. Het treinreizen gaf me in elk geval 25 minuten rust, 50 minuten als je de heen en de terugreis samenneemt.

Omdat de regeling met het reizen met openbaar vervoer aangepast werd en ik een paar keer best wel in de stress had gezeten wegens het uitvallen van treinen, reis ik nu met de auto.
Dat geeft rust. Op een andere manier dat wel.

Het grappige is dat je in de trein de mensen herkent die 's ochtends ook naar Zwolle reizen. Maar  dat je dat met de auto ook hebt. En hoe grappig is het dat als je op een ander tijdstip vertrekt je ook dezelfde auto's treft.

Of het me bevalt in de winterperiode, dat reizen per auto, dat valt nog even te bezien. Ik mis soms de dynamiek van de mensen in de trein. Ik kan genieten van het observeren. Bijvoorbeeld omdat iemand iets heeft of doet wat anderen opmerken.

vrijdag 26 mei 2017

En verder....

Meer dan een jaar geleden zette ik mijn laatste berichtje online. Wat is er veel gebeurd. Wat had ik veel willen schrijven. En..... dat heb ik ook gedaan, maar niet online gezet.

Volgende week krijgen we de sleutel van het adres dat op ons eigen naam komt te staan. En vanaf dan wil ik graag weer berichten met jullie delen.

Het was een intensief jaar, met gelukkig zoveel lichtpunten dat we konden zien waar we onze voeten moesten plaatsen bij een volgende stap. Of er in elk gevallen veel vertrouwen in hadden.

Naast dat ik met de kinderen naar de andere kant van Nederland verhuisde en weer begon met werken, hebben we vele andere stappen gemaakt.

Het verlies van een huwelijk is een heel rouwproces, dat af en toe nog steeds even de kop op steekt. Niet zo diep, niet zo intens. Maar een grap, een verhaal van de kinderen of iets dat je ziet brengt je soms -heel even- weer terug naar de tijd die niet meer is en nooit meer zal zijn.

De blik naar de toekomst gericht en genieten van het moment. Het koesteren.
Wat gaat het een heerlijke zomer worden!

donderdag 12 mei 2016

We zijn verhuisd

Inmiddels zijn we verhuisd. Wonen we aan de andere kant van Nederland en heb ik een leuke baan. In de ochtend ga ik met de trein naar mijn werk. De kinderen gaan naar school en op de dagen dat ik werk komt er na schooltijd een hele lieve oppas de kinderen van school halen. Thuis kunnen de kinderen doen en laten wat ze gewend waren, maar slechts op een dag is dat echt zo: mijn roostervrije dag.

Hectisch, ja dat was het en dat is het. Wennen aan alles wat nieuw is en loslaten wat ooit zo vertrouwd was. Maar het is goed. Het werkt op de een of andere manier.

Verbazingwekkend hoe de kinderen eigenlijk feilloos de positieve dingen benoemen van de veranderingen. Niet om mij te pleasen, maar omdat dat hun blikveld is. En dat is mooi.

maandag 28 maart 2016

Step and stitch

Op zich een prima weekend. Dat Paasweekend. Vandaag, Tweede Paasdag zouden we gaan brunchen bij een bevriende moeder met haar kids. Ruim een uur voor vertrek wilden de kinderen nog even gaan steppen. Het was droog en buitenspelen is altijd een goed plan, dus ze vertrokken naar het pleintje waar ze vrij kunnen steppen. Na een halfuur kwam zoonlief huilend terug. Zijn jas en broek onder het bloed. Kin open. Het asfalt op het pleintje was gladder geweest dan gedacht en ineens had hij het asfalt van dichtbij mogen bekijken. Ik troostte en depte de wond. Die toch wat groter en dieper was dan ik dacht. De randen waren scherp, dit was duidelijk een gevalletje "we moeten even naar de dokter". En dus belde ik de huisartsenpost. Anderhalf uur later konden we terecht. Ik bracht dochterlief alvast met de zelfgemaakte cakejes naar de vriendin en reed met zoonlief door.
Het bleek een lastig stukje kin te zijn en lijmen was geen optie. Het werden hechtingen.
Een klein uur later zaten we aan de brunch/lunch bij vriendin en was zoonlief nog steeds onder de indruk van het gebeurde. Na even spelen ging het verder steeds beter. Later die middag gingen we nog even een rondje in het bos doen zodat de kinderen hun energie nog even konden laten gaan. We sloten af met friet en worstjes bij vriendin thuis.
Nu liggen de kinderen uitgeteld in bed. Morgen begint de drukke week weer, maar keert ook een bepaalde rust weer terug. Feestdagen en zomertijd zorgen toch altijd voor onrust.

zondag 27 maart 2016

A trip down memory lane

Hoewel ik al jaren blog, heb ik aan de zijlijn gestaan bij andere sociale media. Niet echt een muurbloempje, want voelde me daar prima bij. Twitter vond ik leuk. Op een gegeven moment toch op FB. Instagram is toch niet helemaal voor mij. En nu het leven een andere wending heeft ook maar op LinkedIn, is wel handig. Het leuke van LinkedIn is toch wel dat ik een aantal mensen had gelinked en dat iedereen toch wel weer vrienden / kennissen of collega's heeft die ik ook ken. En mensen die je al lang kent hebben vaak ook connecties met mensen die je kent van heel heel heeeeel vroeger.
Voor ik het wist kreeg ik verwijzingen van mensen die ik echt al heel lang niet had gezien en (sorry) soms zelfs een beetje vergeten was. Maar wat leuk om daar een persoonlijk berichtje van te krijgen. En te zien hoe een ieders leven is verlopen. Een soort re√ľnie van je afgelopen leven: a trip down memory lane