donderdag 21 augustus 2014

Herfstachtige dag

Hoewel het vandaag heerlijk weer is, was het gisteren herfstachtig en koud. Ik had nog wat klusjes en boodschappen op het denkbeeldige "to-do-lijstje" staan en besloot dat we op tijd op pad gingen om het lijstje af te werken. De kinderen gingen zonder morren mee, want  een van de dingen op de lijst was dat ze nieuwe pantoffels mochten uitzoeken. En dat leek hen wel wat.

We parkeerden de auto in de winkelstraat van een plaats verderop en ik pakte de parkeerschijf erbij, want het was in "de blauwe zone". Vervolgens gingen we naar de juwelier, want een van de bedeltjes van de ketting van dochterlief was stukgegaan, nadat ze de ketting twee keer had gedragen. Ik zag onderweg dat tal van auto's geen schijf achter de ruit hadden ingesteld. Ik begon een beetje te twijfelen, maar bedacht me dat het geen kwaad kon als de schijf voor niets achter de ruit zichtbaar was.

Bij de juwelier werden we meteen herkend door de mevrouw die ons ook bij het uitzoeken geholpen had. Ze bekeek de ketting en gelukkig wordt alles gerepareerd en valt het onder "service".
Vervolgens gingen we naar de schoenenwinkel  voor pantoffels. Ze hadden hele leuke en degelijke pantoffels, maar ik was niet van plan om er net zoveel als voor een paar echte schoenen voor neer te tellen. Gelukkig zat er verderop een Scapino en daar kozen de kinderen enthousiast voor giraffe-pantoffels. Bij dochterlief zal ik er, zo overlegden we, een klein roze strikje opnaaien. Want anders zijn ze lastig van elkaar te onderscheiden ( ik zag de bui al hangen) en zo heeft zij echte meisjespantoffels ;-) Dochterlief vond deze speciale behandeling geweldig en zoonlief zuchtte opgelucht dat zijn pantoffels gelukkig niet werden voorzien van een roze strik. De kinderen verlieten de winkel met elk een kindertasje waar de pantoffels in zaten.

Vlakbij de winkel zat ook een Marskramer en toen we langsliepen zag ik uit de verte dat ze pannen in de opruiming hadden. Iets van de helft van de helft. Al enige jaren aas ik op een snelkookpan, maar ik vind ze meestal te duur. Of het is de goeie prijs, maar ziet het ding er niet praktisch uit etc.  En tweedehands wordt er ook een hoge prijs voor gevraagd. Maar nu meende ik ook bij de pannen in de opruiming een snelkookpan te hebben gezien. Dat was interessant! Eenmaal in de winkel bleek ik gelijk te hebben. Precies de goede maat ( 6 liter) en het was een degelijke pan voor "maar" 25 euro. Ik blij!Voor mijn verjaardag had ik van mijn vader alvast geld gekregen om wat moois te kopen, dus ik zag mijn kan schoon. Ik controleerde zorgvuldig samen met met de verkoopster de pan en de onderdelen en besloot over te gaan op aankoop. Even later ging ik met een snelkookpan de winkel uit en liepen we in een treintje richting de auto.

Voor onze auto stond een parkeerwachter triomfantelijk een bon uit te schrijven, of eigenlijk beter gezegd: in te tikken op zo'n klein apparaatje. Hij keek op en zag ons aankomen. Wat postuur betreft kon hij zo uit een verhaal van Annie M.G. Schmidt met illustraties van Fieb Westendorp gelopen zijn. Een bol groot hoofd met sprieterig haar, een puntige neus met uilige bril zonder montuur, een lichtblauw of wit overhemd met epauletten dat rond zijn buik wat strak zat en daaronder dunne beentjes die verscholen zaten in een zwarte broek. Hij kneep zijn ogen samen, keek naar de auto en hij gluurde naar ons. Zijn inschatting was waarschijnlijk dat die prachtig nieuwe Volvo V70 die voor onze auto geparkeerd stond van ons was. Dat was dan ergens wel weer een compliment :-). Hij keek ons ineens recht aan en drukte ondertussen demonstratief op een van de knoppen op zijn apparaatje en daar rolde krullend een bon uit. Hij scheurde de bon af en deed een stap in onze richting en wachtte. We liepen gewoon in dezelfde lijn verder en liepen daardoor zo tussen de auto en de parkeerwachter door naar onze eigen auto. Die kleine zwarte àchter de dikke Volvo.  Ik voorop met de grote doos van de snelkookpan en de kinderen als kuikentjes achter me aan met elk een kindertas in hun hand met de pantoffels erin.

Zoonlief mocht de deur open doen met het knopje van de sleutel en kleine meid opende het portier zodat ik de grote doos op de bijrijdersstoel kon zetten.
Toen de kinderen zichzelf ook geïnstalleerd hadden en ik ook goed en wel zat, reden we weg. Al die tijd had de beste man niets gedaan en ons aangekeken. Vanuit mijn achteruitkijkspiegel zag ik de man de bon achter een van de ruitenwissers van de Volvo doen, terwijl hij ons nakeek.

Hoewel ik niets had gezegd, merkte zoonlief op "Die meneer die hoopte dat die grote auto van ons was, he? Maar dat was pech voor hem!" Ik moest lachen, knikte en zei dat ik precies hetzelfde dacht. Het is nu zo leuk op die leeftijd, dat ze meer zien en begrijpen van wat er om hen heen gebeurt.
Zoon en dochter vonden het, net als ik, een mooie mop.

woensdag 20 augustus 2014

Gebruik condensdroger

Afgelopen winter ( of was het nog herfst?) kochten we sinds jaren toch weer een droger. Jarenlang hadden we 'm niet gemist, maar inmiddels zijn de kinderen groter geworden en hebben we meer was ( kledingstukken worden groter) en vragen de kinderen ook om meer ruimte in huis. Het steeds verplaatsen van de wasrekken van de woonkamer, naar de slaapkamers en weer terug en het vocht dat in huis bleef hangen ( en de was die niet droog werd of ging stinken) deden ons van gedachten veranderen. Het was en is echt zo ontzettend fijn, die droger. En bij de afrekening van Eneco bleek het stroomverbruik ook mee te vallen.

In de zomer kun je natuurlijk prima je was buitenhangen. Maar nadat ik steeds allerlei kledingstukken opnieuw kon wassen omdat de vogels er iets op achtergelaten hadden of een van de (vele) buurkatten in een onbewaakt moment de was hadden besproeit, was ik het eigenlijk best zat. Manlief opperde nog om zelf een kat te nemen, maar daar trapte ik mooi niet in :-)
Maar die praktisch ogende, maar wel grote wasrekken in huis of de garage waren echt een doorn in het oog.

Toen we een bezoek brachten aan Ikea, zagen we daar hele mooie fijne kleine rekken. Het voordeel van die kleine rekjes is dat ze eenvoudig per slaapkamer in de kledingkast passen. Het verplaatsen van de rekken is ook veel lichter en gemakkelijker. En je kunt de was eenvoudiger verdelen en er zo voor zorgen dat het niet een enorme sta-in-de-weg is. Het vocht wordt zo ook beter verdeeld. Ja, inderdaad, we zijn ervoor gevallen.

Tegenwoordig hang ik het beste de was 's avonds op als de kinderen naar bed zijn. Op die manier droogt het de hele nacht, zonder dat er iemand last van heeft. Dat werkt nu nog prima. 's Ochtends is het merendeel van de was droog. En de rest is op één zo'n klein rekje te plaatsen en op een plek te zetten waar het niet in de weg staat: onze slaapkamer.

Ik realiseer me dat het "droogsysteem" straks in de herfst misschien niet zo heel geweldig werkt en dat de droger dan toch weer meer werk mag verrichten. Maar ook dan kan ik natuurlijk 's avonds gewoon de was ophangen en de was eventueel nadrogen in de droger als ik bang ben dat het niet snel genoeg droog lijkt te worden. Hoe korter de droger aanstaat hoe lager het stroomverbruik.

dinsdag 19 augustus 2014

De laatste vakantiedagen, update

De laatste dagen van de vakantie vliegen voorbij!
Sowieso hadden we ( voordat de vakantie begon) heel wat afspraken voor het einde van de vakantie gepland staan, omdat vrienden, familie en kennissen in deze periode allemaal ook weer terug zijn van de vakantie. Maar ook gaat het nu hard omdat we in een soort roes zitten na het overlijden en de crematie van schoonvader.

De kinderen vinden het allemaal geweldig al die drukte. We hebben veel aanloop en zijn veel op pad. En niet in de laatste plaats omdat ook de verjaardagen ( van dochterlief en van mezelf) elke keer weer een beetje gevierd worden. Aan de ene kant is het wel heel fijn zo thuis, maar aan de andere kant kijken de kinderen ook uit naar het begin van een heel nieuw schooljaar. En dat is natuurlijk ook een goed teken!

Verder proberen manlief en ik hard aan het klussen te trekken, om de klusjes die we voor de herfst af hadden willen hebben ook echt gedaan te krijgen. Zoals het verder isoleren van het dak, het herstellen/ schilderen van de dakkapel enzovoorts.

Helaas blijkt het ook echt een periode te zijn waarbij van veel vrienden en kennissen dierbaren komen te overlijden. Als je gaat trouwen blijkt ineens je halve vriendenkring te gaan trouwen. Als je kinderen krijgt lijkt iedereen in je omgeving dezelfde plannen te hebben. Maar nu met het overlijden van schoonvader, lijkt het wel of het ene overlijdensbericht na de andere binnenkomt. We zitten nu natuurlijk ook in een leeftijd waarbij ouders, grootouders enz. ook op leeftijden komen waar dat meer gebeurd.

Volgende week begint na een druk weekend het "normale" leven weer en komt er waarschijnlijk hopelijk weer wat rust en regelmaat in de tent.





maandag 4 augustus 2014

En zo loopt het soms

We gingen niet met de tent. En ook niet ver weg vanwege de gezondheid van mijn schoonvader.
Als er wat zou gebeuren, konden we zo snel mogelijk weer terug komen. Niet eerst een tent afbreken en een halve of hele dag reizen of zoiets. Een geruststellende gedachte.

Mijn vader en zijn vrouw logeerden in ons huis en we hoopten voor beider vakanties en bovenal voor de gezondheid van mijn schoonvader dat de vakantie niet afgebroken hoefde te worden.

We hadden verschillende familieappartementen in Beieren en Sauerland aansluitend geboekt en dat was een succesnummer. We wandelden en zwommen héél veel en genoten.
In Beieren zijn veel wandelingen uitgezet die prima te doen zijn met kleinere kinderen en die je eventueel ook aan elkaar kunt koppelen. Ook leuke wandelingen over vlonders door veengebied, met bijbehorende uitkijktorens enzo.

Onverwachtse aankopen zijn er ook geweest.
Zo vergaten we de zwembroek van zoonlief en bleek de zwembroek van manlief "op" te zijn.
En een week voor de vakantie heb ik nog op mijn knietjes naast de kinderen gezeten en aan hun schoenen gevoeld, maar alles paste nog prima. Na drie dagen vakantie had onze kleine meid steeds een zere grote teen. Bij de lokale intersport-winkel bleek ze van maat 26 naar maat 28 te zijn gegaan.
En toen we in een plaats liepen, riep dochterlief dat er een scheurtje in mijn rok zat. Omdat ze wel vaker grapjes maakt, vroeg ik aan manlief of hij een scheur zag. "Huh, wat lief?". Nee, hij zag geen scheur, totdat we al een uur rondgelopen hadden en hij het ook zag. Ik had al een uur rondgelopen met mijn onderbroek in zicht - gelukkig kennen ze me daar niet-. Dus een winkel binnen, waar ik hoe-dan-ook zou moeten slagen, want zo kon ik niet over straat. We hebben wel enorm gelachen, achteraf.

We ondernamen deze vakantie heel veel dingen, met name in de tweede week toen we gebruik konden maken van de Sauerlandpas. Een pas waarmee je gratis allerlei activiteiten kon doen. Met het treintje, met de skiliften, rodelen, naar het subtropisch zwembad, naar een dierenpark, een bezoek aan een druipsteengrot, kegelen, een bezoek aan een natuurcentrum over het gebied met 4d-film. En we hadden er nog veel meer gratis mee kunnen doen, met die pas. We bezochten plaatsjes en bekeken kerken, genoten van de natuur.

Op het laatst zaten we in een hotel in Keulen. De tweede dag, een donderdag, gingen we 's ochtends naar het chocolade museum ( Lindt) en wilden we 's middags met de kabelbaan over de Rijn. Toen we op weg waren naar de kabelbaan werden we halverwege gebeld met slecht nieuws. We moesten zo snel mogelijk terug, dat wil zeggen zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Het hotel was heel behulpzaam en we waren vrij snel op de ring van Keulen, waar we vol de file in doken.  Gevolgd door hoosbuien, hagel, verkeersomleidingen....stress!

Aan het begin van de avond kwamen we bij het ziekenhuis aan. Op tijd. Iedereen was er en met onze komst was het vol in die kleine kamer, maar ook compleet. Mijn schoonvader nam van iedereen afscheid en werd in slaap gebracht. Palliatieve sedatie noemen ze dat (Wat een rotwoord). Twee dagen later, op zaterdag, hield hij op met ademen.

Afgelopen week was onwerkelijk. Emotioneel, praktisch en druk. Als je net terug bent van vakantie heb je een hoop op te ruimen, te wassen enz. En ondertussen moest er aan een hoop (mee)gedacht en geregeld worden . Er moest een voordracht geschreven en geoefend worden. Er moesten bloemen gekozen worden. Hoe moet het afscheid, de crematie er uit zien? Wat kost het allemaal energie. 
Meer energie dan we kregen van de twee weken vakantie ervoor. Donderdag was de crematie.

Vrijdag was onze dochter jarig. Omdat ze vijf jaar werd en in juni al was begonnen met aftellen, besloten we het niet zo voorbij te laten gaan, vanwege de dag ervoor. We deelden het op en vierden verspreid over het weekend de verjaardag.

Nu is het maandag. Het leven gaat door. Er ligt hier van alles huishoudelijks op me te wachten.
De kinderen spelen lief met het nieuwe speelgoed op de grond. Met een beetje geluk wordt het niet zo warm. De aankomende weken hebben we in de weekenden steeds van alles staan, even kijken hoe dat loopt en of we de energie hebben.

dinsdag 8 juli 2014

Weer of geen weer: de laatste week voor de vakantie

Vanochtend konden we bijna niet parkeren bij school. Iedereen kwam "en masse" met de auto vanwege de regen.  We parkeerden dus een eindje verder weg en ik constateerde dat ik de paraplu's de vorige keer niet terug in de auto had gedaan. -handig-
De kinderen holden giechelend naar de deur en de schade wat natheid betreft viel gelukkig mee.
In de gang was de regen het onderwerp van gesprek. Ik hoorde termen als "Als het maar niet de hele zomer zo blijft" en "Gelukkig stappen we volgende week in het vliegtuig".
En dat terwijl de boeren ( en ik) in de omgeving bijna een vreugdedansje doen omdat ze eindelijk niet hoeven sproeien vandaag. Want de grond is droog. Het gras langs de kant van de weg vertoont gele plekken en de maïs snakt naar water. Ik merkte het gisteren ook toen ik in de (moes)tuin bezig was. De beukenhaag die ik aan het bijsnoeien was, had ook last van de droogte.
Veel planten in mijn moestuin zijn dit jaar aangevroten door mieren. Ik heb altijd het idee dat dat meer gebeurt bij droogte. Alhoewel ik ook last heb van slakken, die zich juist weer meer vermenigvuldigen bij nat weer. Dit jaar gaat het kennelijk wat anders.

De laatste week voor de vakantie is begonnen. Ik merk aan de kinderen dat ze ook echt toe zijn aan vakantie.  Ze zijn moe, op school is de lesstof al een paar weken op z'n eind. De werkboekjes konden vorige week al volledig ingevuld mee naar huis. De klassen worden schoongemaakt en opgeruimd. Er wordt veel meer buiten gespeeld dan anders.

De kinderen mochten gisteren "stoeltjes passen". Dan gaan ze alvast kijken waar ze volgend jaar gaan zitten, bij de nieuwe juf en/of meneer in de klas. Dat heb je dan op een grote school met veel klassen.
Zoonlief mocht met de trap naar boven en ontdekte dat je in groep drie een heus bureau met lade krijgt. Vooral die la vond hij gaaf, :-)

Dochterlief gaat ook over en blijft tegelijkertijd in dezelfde klas omdat ze in een combinatieklas zit. Ze vond het gisteren grappig dat de oudere kinderen in haar klas ook naar groep drie gingen en er allemaal "kleine kindjes" op school kwamen die de leeggekomen plaatsen innamen.

Elke dag wordt er door de kinderen gevraagd wanneer het zaterdag is en we lopen dan weer het rijtje af. Wat voor dag is het vandaag? En morgen en overmorgen en dan en dan en ja dan is het zaterdag.
Het is niet alleen vanwege het begin van de vakantie dat ze er naar vragen. Maar ook ( misschien wel vooral) omdat mijn vader en zijn vrouw dan hier komen logeren. Wat zijn ze gek op hen!
Zoonlief weet al precies wat hij hen wil laten zien. Dochterlief knipt en plakt er op los.

Nog even blijven aftellen dus....

zaterdag 5 juli 2014

Ouders en speelafspraken

Gistermiddag had ik onverwachts een vrije middag. De kinderen waren 's middags vrij, maar toen ik ze op ging halen van school bleken ze graag bij hun vriendje en vriendinnetje te willen spelen.
Toen ik rond half vier ons meisje bij haar vriendinnetje oppikte, kreeg ik kort het verhaal dat de dames heerlijk samen gespeeld hadden. De dames in kwestie waren ook nog volop aan het springen en glijden. En hoewel ik al verslag had gehad, deden de dames zelf ook nog even hun verhaal.

Toen ik later met ons meisje bij haar broer aankwam en hem op wilde halen kreeg ik uitgebreid verslag van de moeder over wat ze allemaal met de kinderen had gedaan. De kinderen zaten voor de tv en reageerden nauwelijks op wat er gezegd werd.

Nu kun je denken dat dat het verschil is tussen meisjes en jongetjes. Maar ik ken dit ook wel andersom. Dat ik zoonlief ophaalde en dat ze nog lekker aan het spelen waren en de ouder geen kind aan ze had gehad. En dat ik even later dochterlief ophaalde en dat de vader in kwestie vertelde wat hij allemaal met de meisjes had gedaan. Wel allemaal leuke dingen, daar niet van.

Er zit dus verschil in hoe er omgegaan wordt met een speelafspraakje.
Zelf ben ik meer een moeder die stimuleert dat de kinderen zelf gaan spelen. Tuurlijk houd ik ze in de gaten en stuur ik af en toe bij als dat nodig is, maar ik ben geen entertainer.  Twee rondjes meedoen me een spelletje en dan gaan ze vaak zelf wel weer verder. En als iemand z'n kind weer op komt halen doe ik eigenlijk ook alleen maar kort verslag.

Ik vind de verschillen intrigerend. Wat voor moeder/ vader ben jij?

vrijdag 4 juli 2014

Het feest zelf

Onze kleine meid vond het allemaal hartstikke spannend. Eerst trakteren op school ( aardbeien) en dan later thuis haar eerste echte kinderfeestje vieren enzo. Ze was er 's ochtends gewoon een beetje stil van. Zoonlief vond het ook spannend, hoewel hij al een paar kinderfeestjes achter de rug heeft.

De vijf kleine dametjes kwamen 's middags allemaal op tijd. We dronken wat, versierden een cakeje en een kroontje en pakten de cadeautjes uit. De jarige in Spee werd enorm verwend met knutselspullen, haarspeldjes enz. Echt van die meisjesdingen.

Daarna gingen we met twee auto's vol kwebbelende prinsessen en een prins naar het park ( wat een lol je dan als ouder hebt met die kinderen met een kroontje op in je auto!!). De auto lag nadien bezaaid met diamanten en parels die van de kroontjes afgevallen waren.

Terwijl manlief met de meisjes en zoonlief langs de ene kant naar het grasveld liepen, was ik zogenaamd iets vergeten en liep terug naar de auto. Ik pakte drie van de vijf plastic bakken met klapdeksel waar de spellen en de schat in zaten uit de kofferbak en liep via de andere kant  het park in. Ik plaatste op het laatste stuk vlakbij het grasveld de bakken met de spel-opdrachten tussen de bomen, verspreid langs het pad. Op die manier konden we de bakken enigszins in de gaten houden en waren ze toch niet direct zichtbaar voor de kinderen.
Toen ik me bij de rest voegde voerden manlief en ik nog een beetje theater op: "Waar was je nou?-Nou ik was jullie kwijt!". Grote hilariteit alom.

Nadat we de dieren oud brood gevoerd hadden en we wat gedronken en gesnoept hadden, gingen we op zoek naar de schat en deden onderweg de spelletjes uit de bakken. Het eierlopen was een fanatieke bedoening! Net als kegelen. Tijdens het derde spel, bracht ik de eerste twee spellen naar de auto en plaatste op de terugweg het laatste spel en natuurlijk de bak met de schat! De schat was het zakje snoepgoed dat je aan het einde van het feestje mee naar huis mocht nemen en dan ook pas open mocht maken.

Nadat de schat gevonden was kon iedereen weer wat drinken en lekker spelen. Terwijl manlief een oogje in het zeil hield, ging ik ter afsluiting het eten halen. 

Dochterlief had eerder eens de wens te kennen gegeven dat ze van die kindermenu's wilde eten met frietjes, een frikandel/ kroket en van dat speelgoed ( dino's enzo) net als op een van de andere feestjes waar ze naartoe was geweest. We hadden haar maar in de waan gelaten dat dat niet ging gebeuren omdat we niet houden van de enorme berg afval ( al die gekleurde kartonnen dozen met inhoud) en omdat het gewoon heel erg duur is.

Maar in de dagen ervoor had ik bij Action van die speelgoedslangen ( die zo bewegen) opgehaald die braaf lagen te wachten in de kofferbak van de auto. Ik haalde bij de snackbar een gezinszak friet. Ook bestelde ik twee porties bitterballen en drie frikadellen die ik voor dat ze gebakken werden door midden liet snijden.  Dan heb je mooie kleine snacks, kleuterformaat. Op die manier kan een ieder kiezen uit een minifrikandel en/of bitterballen.

Toen ik de auto bij het park parkeerde, voegde ik de speelgoedslangen toe aan de tas van de snackbar. Toen ik het grasveld opliep kwamen de dames en broer me tegemoet lopen. Wat zat er in de tas??? Ooh's en aaa's bij het zien van de slangen.

We verdeelden de frietjes over de van huis meegenomen gekleurde plastic schaaltjes ( Ikea) en ieder kon lekker op het kleed zitten en eten. Saus hadden we in knijpflessen van huis meegenomen. Drinken erbij....Het zag er heel gezellig uit zo met elkaar. De kinderen speelden nog wat op het veld en daarna was het alweer tijd om ze naar huis te brengen.

Eigenlijk was alles naar wens verlopen. Toen we alle dames thuisbrachten merkten we aan het enthousiasme waarmee ze aan hun ouders vertelden wat ze hadden gedaan, dat het ook voor hen leuk was geweest .

Dochterlief en zoonlief waren toen we thuis kwamen he-le-maal uitgeteld en gingen na de bewondering van alle cadeautjes  maar op tijd naar bed.
Maar....oooooh....hoewel alles soepel verliep, je bent daarna als ouder toch ook wel helemaal gesloopt! :-)
Ja, niet alleen de kinderen worden een jaartje ouder, hahaha!

Op zich allemaal een groot succes, maar ik ben wel blij dat we zoiets maar twee keer ( want twee kinderen) per jaar hoeven te organiseren. :-)