zondag 26 juli 2015

Het mysterie van het gevonden navigatiesysteem

Vanmiddag gingen we na de lunch naar het bos. Kon de hond lekker uitrazen, want gisteren was dat geen optie met die zomerstorm. De kinderen namen elk een bellenblaas mee die ze hadden gekregen en ik zeulde met wat drinken en lekkers. Het werd een mooie wandeling op de Brabantse Wal langs het blote voeten pad. Zonder blote voeten, dat dan weer wel.

Toen we bijna weer bij de auto waren liep zoonlief nog even als een dolle door een stuk waar hij met school was geweest. Hij beeldde het spel uit dat hij met schoolreis had gedaan. Bij het spel was een van de vlaggen kwijtgeraakt, stel je voor dat hij het toch nog zou vinden! En ineens hield hij in en raapte iets op. Hij dacht dat het een telefoon was, maar het was een navigatiesysteem met het snoer er nog aan. Helemaal vies, had duidelijk met de storm ook al daar gelegen. "Getsie!" gilde zijn zusje. Maar zoonlief stond erop om het ding mee naar huis te nemen. Ik ben daar nooit zo'n voorstander van, maar stemde deze keer in. Meteen naar de politie brengen had ook niet echt zin, want we wisten niet of het nog werkte.

Eenmaal thuis maakten we het ding voorzichtig schoon. Zoon wilde het ding testen, maar ik durfde niet goed. Stel je voor dat er kortsluiting van zou komen. Nadat ik besloten had, dat het ding nog in tact was, gingen we het dan toch maar te proberen. Met enige vrees stopte ik het snoertje met USB-aansluiting in een oplader en er gebeurde.... niets. Even later zette ik het apparaat aan en jawel. Gewoon een goed werkend navigatiesysteem. Voor mij wel even wennen, want dit systeem kende ik niet.

Ik drukte op adres en er kwam een adres in beeld. We zochten op de laptop via google op het adres en er verscheen een telefoonnummer. Dus belden we op en legden we uit wat we hadden gevonden. De mevrouw in kwestie mistte niets, maar zou het eens navragen bij mensen die kortgeleden bij haar waren geweest.

Even later ontdekte ik ook -eindelijk- de thuis-knop en verscheen het adres van de eigenaar. Ook dat adres zochten we op. Het nummer wat erbij stond scheen niet te bestaan. Ik probeerde de mevrouw te bellen die we eerder gesproken hadden, omdat zij dan misschien aan het adres wel zou kunnen weten wie de eigenaar was. Maar ik kreeg de voicemail. En ja hoor, de mevrouw belde vrijwel meteen terug. Ze meldde dat haar collega afgelopen vrijdag haar auto bij hetzelfde bos geparkeerd had en bij terugkomst erachter kwam dat er was ingebroken. Ze was heel erg blij dat  het systeem gevonden was, maar kon het vandaag niet meer ophalen omdat ze dienst had.  Morgen wordt het systeem opgehaald. Zoonlief glom naast me op de bank van trots. Dat hadden we toch maar mooi opgelost, dit mysterie. Net een aflevering uit zo'n kinderboekenserie.

Onthand

Afgelopen donderdag kwam ik met de kinderen en de hond terug van een bezoek aan een vriendin. Het was een mooie dag geweest, ondanks dat we eigenlijk op ziekenbezoek waren geweest. De vriendin in kwestie was van een steiger gevallen, maar maakte het gelukkig goed. Eenmaal thuis besloten we aan de slag te gaan met het avondeten. Tijdens deze eerste week van de vakantie koken de kinderen namelijk zoveel mogelijk zelf. Ja wel met hulp, maar dat spreekt voor zich. Die avond hadden ze trek in van die lekkere zachte wafels. Nou dat kon geregeld worden. Wafelijzer tevoorschijn gehaald, samen met hen beslag gemaakt. Ineens zag ik een plasje op de grond liggen en dacht dat de hond dat had gedaan. De hond in kwestie keek helemaal niet schuldbewust zoals anders als ze een plasje had gedaan, maar ik lette er niet teveel op. Ik stuurde een van de kinderen op pad voor een klein rondje met het hondje. Tijdens het wafels maken zag ik weer een plasje liggen. Ik maakte het weer schoon, maar ik draaide me om en daar lag het weer. O jee, dat is dus niet van de hond.

Ik opende het halletje voor het toilet en daar zag ik het water uit de muur komen. Overal in het huis zijn de leidingen vervangen, maar direct na de watermeter had de leiding de juiste maat en werd als "goed" bestempeld. Dat bleek ineens een illusie te zijn. Ik opende het luik bij de deur en sloot de hoofdkraan af. Belde manlief die in Antwerpen aan het werk was. Hij kon pas heel, heel, heel laat even kijken. Dat moest dan maar. Toen de kinderen op bed lagen was ik zelf al verder op onderzoek uitgegaan en constateerde dat het stuk dat via de betonnen vloer de muur in ging kennelijk geknapt was. We hebben al een tijdje het vermoeden dat de druk in ons gebied opgevoerd was, maar we maakten ons geen zorgen om onze eigen leidingen, die waren immers allemaal goedgekeurd?
In de nis waar we per gebruikersgroep hendels hebben om het water af te sluiten staat altijd een bakje onderin. Zo'n voor-het-geval-dat-bakje. En in plaats van dat daar water in was gegaan baadde het bakje in de kast in water van zo'n 3-5 cm diep/hoog. Het water was dus echt van onderuit gekomen. Ai, ai, ai. Daar wordt een mens verdrietig van kan ik je zeggen.

Manlief kwam zoals beloofd heel laat nog even aangereden en we hakten muur weg ( lang leve het vrijstaand wonen), waar we dachten dat het lek zat. Inderdaad geknapt. Poreus geworden ( dus was het niet van de druk dan hadden we op den duur er toch last van gekregen), leek het haast wel. Manlief moest helaas weer terug naar Antwerpen, want hij moest de volgende ochtend weer heel erg vroeg beginnen en sliep daar dus in een hotel. De volgende dag zou manlief aan het begin van de middag weer thuis komen van zijn werk en kijken wat hij eraan kon doen.

Ondertussen redderden de kinderen en ik ons met het water dat we konden aftappen direct na de hoofdkraan. De kinderen leken het wel een geinig spelletje te vinden dat gedoe met emmertjes. We gingen die ochtend maar even naar de jaarmarkt om er toch even uit te zijn. Ik vind de jaarmarkt helemaal niets, maar voor kinderen is het geweldig. Het zakgeld brandt in hun zakken. En hun enthousiasme heeft wellicht ook te maken met het vooruitzicht op een lekker bolletje ijs :-).

Maar manlief kwam die middag toch niet thuis ( zou door omstandigheden pas 's avonds laat zijn) en vroeg of ik alvast wat materiaal kon halen bij de bouwmarkt zodat hij dan zaterdagochtend in alle vroegte de klus kon klaren. Ik haalde met de kinderen de benodigdheden en we redderden ons nog even voort met emmers water. Even handen wassen, naar de wc-gaan, de wasmachine aanzetten, koffie maken....het kon allemaal niet met het gemak als voorheen. Het is geen pretje om met een emmer in het luik bij de watermeter te gaan hangen.

Manlief kwam vrijdagavond thuis, helemaal versleten. Geen goed idee dus om nog aan de slag te gaan. Die zaterdagochtend lagen we een uurtje langer dan anders op bed en na het ontbijt ging manlief aan de slag ( ik ben dan assistent). Het was toch weer anders dan gedacht, nog maar even naar de bouwmarkt. En nog eens....en nog eens. Aan het einde van de middag was het nog niet gelukt de waterleiding te repareren. De kinderen waren ook redelijk klaar met het zelfvermaak-programma dat ik bedacht had en uit puzzels maken, bellenblazen enz. bestond.

Daar hadden we ons dus even lelijk op de klus verkeken. Dan toch maar kijken of er nog iemand langs kon komen op redelijke termijn, want in die nacht zou manlief weer vertrekken voor zijn werk en ik weinig behoefte aan een week hannesen met emmertjes. En wat te denken van de was. Ik belde de loodgieter en die kwam gelukkig meteen langs. Vanwege/ dankzij het voorwerk dat we hadden gedaan (muur weghakken), was de klus snel geklaard en kostte het veel minder dan aanvankelijk gevreesd. Bovendien werd volgens mij vergeten dat het weekend was en dat het tarief dus anders kon zijn. We boften.

Aan de ene kant denk je dan, hadden we maar meteen de loodgieter laten komen. Dan hadden we (misschien) eerder weer normaal water kunnen gebruiken. In ieder geval scheelde het de dag dat manlief toch weg bleef voor zijn werk. Je voelt je echt zo enorm onthand die dagen.
Aan de andere kant heeft het voorwerk dus heel veel geld bespaard, maar ons dus ook veel tijd en gedoe gekost. Je weet soms niet waar je goed aan doet.

Maar ...wat is die warme douche die je neemt nadat de boel weer gerepareerd is zalig.....

dinsdag 14 juli 2015

Upcycling: project tafel

 
We hadden een oude eiken salontafel die ook al dienst deed bij mijn ouders toen ik klein was. Het was functioneel en voor ons op zich prima. Maar toen de makelaar een tijdje geleden bij ons kwam om ons huis te taxeren, meldde hij dat huizen met een modern interieur beter verkopen. Het is niet dat we hier weg willen ( wel eens overwogen), maar het was waar: we hadden alles in huis aangepakt, behalve onze meubelen.
 
In een poging om ons interieur wat hipper te maken, heb ik een aantal meubelen weggedaan en weer andere meubelen ben ik aan het opknappen.
 
Afgelopen week was onze salontafel aan de beurt. De oude voet hebben we er afgehaald, behalve het frame. En daaraan hebben we nieuwe zelfgezaagde poten bevestigd. Tegenwoordig zie je in woonwinkels veel opgeschuurde tafelbladen met een gekleurd(wit of grijs) onderstel. Maar wilden nu juist af van dat landelijke, daarom hadden we strakke doch speelse poten er onder gezet. Dus besloten we de tafel te spuiten en te lakken.
 
Hieronder de foto's:
Helaas geen echte foto meer van "voor", maar nu wel al met de nieuwe poten van vurenhout.
 

In de tuin hebben we de tafel uitgebreid geschuurd, nabehandeld met een ontvettend middel en eerst in een grondlaag gespoten. Dat droogde met dat warme weer als een tierelier. Daarna nog twee lagen, telkens met in acht name van de droogtijden.
 
 
Daarna heeft de tafel een aantal dagen in de woonkamer verder uitgehard, terwijl we 'm gebruikten.
 
 
Om uiteindelijk de laatste twee lagen te krijgen met de eindkleur.
Wat zijn we er blij mee! 

 
En wat ons betreft dus geslaagd! En wel zo dat het naar meer smaakt.....

maandag 13 juli 2015

Thee-tijd

We wonen aan een doorgaande weg van een dorp. De weg wordt opgesierd met grote bomen, eikenbomen en lindes. Hoewel de bomen aan dezelfde weg staan, bloeien de lindebomen niet tegelijkertijd. En dat is misschien maar goed ook, want ( naast de heerlijke geur waar we dan langer van kunnen genieten) geven de bloemen ook heel veel zoetigheid. Dat wordt kennelijk meegevoerd in de lucht en legt een dikke zoete kleverige laag over de auto en op de ruiten.
Afgelopen week regende het eindelijk ( nog steeds veel te weinig), maar was ik met de kinderen op pad. Manlief was juist thuis en toen ik terug kwam lag er een dikke kleverige laag over zijn net gewassen auto heen. Het was echt vettig dik, alsof iemand met een kwast de auto even ingesmeerd had met honing. U begrijpt dat de wasstraten hier in de buurt goede zaken doen.

Het is nu het moment om de bloesems en de eerste ( anders gevormde) blaadjes te plukken. Nu moet je dat niet doen aan een doorgaande weg vanwege de autogassen enz. En om eerlijk te zijn, zijn de bomen hier ook zo hoog gesnoeid, dat ik er met een ladder nog niet bij zou kunnen ( lindes kunnen 30 meter worden). Maar in het grenspark waar we graag wandelen staan midden in het bos fantastische ( niet gesnoeide) lindebomen. Zomaar tref je er ergens een aan. Hoewel de lindes in de straat dus al een tijdje in bloei zijn, waren deze bomen duidelijk later in het proces. Maar gisteren liepen we er weer en jawel de zoete geur kwam ons tegemoet! De bomen die we tegenkwamen, waren werkelijk overladen en we konden nu nog makkelijker bij de bloesems komen omdat de takken zo doorhingen.

Afgelopen winter kreeg ik van de juf van dochterlief een zakje met gedroogde lindebloesem mee. Ik moest dat in een pan met water doen en daar één kaneelstokje en drie kruidnagels aan toe voegen. Eventueel verder zoeten ( lindebloesems zijn ook al zoet) met echte zuivere bijenhoning. En gedurende de dag ( de dagen) drinken ( en opkoken). En telkens water toevoegen ( en eventueel honing). De juf vertelde me dat Turkse mensen daar speciaal een soort kookplaatje of andere pan/theepot voor hebben, voor dat steeds weer koken en lengen van de thee/kruidendrank.

Ik moet zeggen dat het in winter echt een oppeppende drank geeft. Vandaar dat ik dit jaar zelf de bloesems pluk en droog. Over alle toegekende goede eigenschappen van lindebloesemthee zal ik hier niet schrijven, daar wordt al zoveel over geschreven op internet. Vooral op Franse sites, de Franzen zijn er ook echt gek op. In de zomervakanties die we in Frankrijk doorgebracht hebben zagen we ook heel vaak mensen die met ladders op de dorpsweg stonden om de bloesems van de boom te halen. Echte high-tea haha!


Ik ben vergeten een foto te maken van de bomen, maar ik heb er wel een van de (bescheiden!) oogst. De hele keuken en de woonkamer ruiken ernaar!

zondag 5 juli 2015

Zomer

Zoonlief en dochterlief kijken elk jaar uit naar de zomer. Naar de opblaasbadjes, naar de leuke zomeruitjes, naar op je blote voeten lopen. Naar barbecuen, stokjesvlees ( saté) en maïskolven.

Maar terwijl heel Nederland toch wel een keer een onweersbui heeft gehad, zijn wij hier steeds de dans ontsprongen. En dat klinkt leuk, maar de tuin is droog. Kurkdroog. Ondanks alle inspanningen van de afgelopen jaren om de structuur van de grond zo te veranderen dat deze voller is en dus meer vasthoudt.

En hoewel het terras af is, de schaduwdoeken erover gespannen zijn en we veel genieten van het buiten zijn, mag er nu echt wel een buitje vallen. Volgens Buienradar krijgen we ook vandaag wéér geen regen. En het gras, ja....dat is ondanks het watergeven en de zwembadjes die erop worden leeggegooid meer dood dan levend.

Gisteren reed ik langs het bord "Groene stad 2014" bij Bergen op zoom. Eromheen was het gras goudgeel. De blaadjes aan de bomen keken verschrompeld toe.

Beide kinderen vinden nu de warmte ook niet echt meer zo leuk als in het begin. Ze moeten nog twee weken naar school en het is een hoop gezucht en gesteun. Geklaag dat nu weer de gymles niet doorging vanwege de warmte etc.etc. etc.

Nu begint de lucht toch een beetje te betrekken ......zou 't?

donderdag 25 juni 2015

Zelf (vietnamese) loempia's maken

Ja, lekker loempia's! Zoals beloofd het recept dat heel simpel is.

Benodigdheden:

1 pakje loempiavellen/filodeeg ( in de vriezer van de supermarkt) 40 vellen, (ongeveer 2,50 euro)
500 gram wortelen (0,75 euro)
1 prei (0,40 euro)
1 halve spitskool 0,80 euro)
250 gram kippenvlees ( van 500 gram drumsticks) ( prijs afhankelijk ban kwaliteit, bio 5 euro)
200-300 gram glasnoedels/ mihoen (0,75 euro)
1 bouillonblokje, knofloop, peper en zout (0,30)
olie om de kip te bakken
Frituurpan met olie/frituurvet

Omdat het pak met loempiavellen in zijn geheel ontdooid moet worden en de vellen daarna niet opnieuw ingevroren kunnen worden ( want dan vallen ze bij gebruik uitelkaar), maak je dus in één keer 40 loempia's. De loempia's kun je wel gewoon invriezen voor later.

Stap 1: Ontdooi de loempiavellen in de verpakking
stap 2: Schraap/schil de wortelen en rasp deze fijn. Snijd de prei en de halve kool ook super fijn. Snijd het kippenvlees ook in hele piepkleine stukjes.
stap 3: Doe een beetje olie in een grote pan en het kippenvlees goed door. Als het toch te groot is kan je het nog een beetje fijner snijden.
Stap 4: voeg de fijngesneden groenten, de knoflook, de peper en zout en het bouillonblokje toe en bak het geheel door.
Stap  5: kook de noedels volgens de verpakking en maak ze fijn. Roer deze door het groente-kip-mengsel en klaar is de vulling.
Stap 6: Nu rol je de loempia's op. Pak een vel van de stapel en dek de rest goed af. Leg het voor je op je op tafel of op het aanrecht met een punt naar je toe. Schep een beetje van het mihoenmengsel op het vel en verdeel het in een rolletje. Vouw de onderste hoek erover heen en rol op tot halverwege.

 
Vouw dan de linker en de rechter hoek naar binnen en rol nog een klein stukje verder op. Smeer de bovenste hoek licht in met olie.


 
 
Rol de loempia's dan door zodat ze dicht zijn. Frituurolie eerst op 180 graden verwarmen en dan bak je de loempia's er goudbruin in. Tussendoor wel even omdraaien.
 
Lekker smullen! En de rest ( ongebakken!) in de vriezer doen.
 

zondag 21 juni 2015

Vaderdag...lekker op zaterdag!

Ik weet het, Vaderdag is commerciële blablabla.Maar in hoe verre het dat ook echt zo is, dat bepaal je natuurlijk helemaal zelf. Bij ons is het een gezinsdag, een dag waarop we samen leuke dingen doen. En de kinderen en ik snode plannen maken om er een leuke Vaderdag van te maken onder het motto "speciaal voor papa".

Afgelopen week kwamen de kinderen trots van school thuis met hun zelfgemaakte cadeaus. Die werden giechelend verstopt, want dat verstoppen is natuurlijk wel spannend. Dat manlief de hele week niet thuis was ( zat in Aberdeen) en pas vrijdagavond heel laat thuis zou komen, deed daar geen afbreuk aan.

Ook kochten we net als andere jaren samen iets kleins voor papa, meestal is dat ook iets praktisch. De slippers die we daarom aan het begin van de week voor hem kochten ( zijn oude waren stuk gegaan) werden thuis nog even zo ingepakt dat hij echt nooit zou raden wat hij kreeg en dit geheel werd ook verstopt.

Omdat manlief alleen op zaterdag thuis was ( zondagochtend moest hij alweer op het vliegtuig), vierden we Vaderdag op zaterdag. Je bepaalt immers zelf hoe, wat en wanneer iets gevierd wordt. Zaterdagochtend was er daarom al vroeg beweging in ons huisje. De hond werd uitgelaten, de kinderen toverden de zorgvuldig verstopte cadeautjes weer tevoorschijn en papa werd op bed verblijd met koffie en de cadeautjes.

Op die dag doen we ook altijd wat leuks (dat in principe geen of weinig geld kost) en daarom hadden we vooraf gebrainstormd over wat we zouden gaan doen. Hoort allemaal bij de voorpret. Soms is het gewoon een wandeling in een gebied waar we normaal niet komen met een picknick. Maar dit jaar werd het anders.

Met tussenpozen hebben we bijna elk jaar een abonnement op iets. Toen de kinderen nog heel klein waren, was dat een abonnement op het arboretum in Kalmthout. Later werd het een abonnement op de dierentuin. Ongeveer een jaar geleden stopte het abonnement op de dierentuin en hebben we daarna even nergens een abonnement op gehad. Tot ongeveer twee maanden geleden, toen gingen we voor een abonnement op Julianatoren ( de entree van pretparken is zo hoog, dat een abonnement echt loont). Mede omdat daar ook heel veel bonnen (met gratis toegang) bij zitten voor andere bezienswaardigheden en parken zoals het Archeon, Ouwehands dierenpark in Rhenen, Hellendoorn en Avifauna. We besloten dat we op Vaderdag naar Rhenen gingen en dat we dat geheim zouden houden tot we er waren. Niet dat dat lukt, want je moet iets intoetsen in het navigatiesysteem waar je man ook bij zit. :-)
Bovendien was het eerste wat dochterlief riep: " Jij raadt nooit naar welke dierentuin we zo gaan, papa!" en toen broer luid zuchtte en met zijn ogen rolde, zei ze "Nou, ik verklap toch niet dat we naar het Ouwehands dierenpark gaan?". :-)

Maar een uurtje later was iedereen aangekleed en zaten we in de auto op weg naar het park. We kwamen rond de opening van het park aan. Het uitje was niet geheel gratis ondanks de kortingsbonnen en het feit dat we eten en drinken zelf meenamen (parkeergeld 6 euro en toegang met de hond 5 euro). Maar dat mocht de pret niet drukken, het was erg leuk. Het is altijd leuk om dieren te bekijken en we bezochten ook de zeeleeuwenshow die volgens de kinderen echt het einde was. Na drie uur slenteren was het wel weer tijd om weg te gaan. Daarna worden de kinderen gewoon te moe en dan is het snel uit met de pret. Beter is het dus om dat voor te zijn. Het was ook nog wel een ritje naar huis. Halverwege de middag kwamen we weer thuis.

Samen met dochterlief ging ik even later aan de slag in de keuken. In de kleuterklas waar dochterlief in zit, is het thema koken en beroepen. Er worden samen met ouders simpele gerechten bereid zoals pannenkoeken, Turkse pizza enz. Afgelopen week maakten ze in de klas loempia's en dochterlief was helemaal om. Dàt gingen we koken met Vaderdag! Ze regelde zelf het recept en ik kocht de ingrediënten. Hoewel het niet ingewikkeld is, is het wel veel snijwerk. Het recept zal ik morgen delen, want het is inderdaad heel leuk om te doen met kinderen en erg smakelijk ook!

Al met al was het dus een hele leuke, gezellige dag geworden. Maar ook best druk. Vandaag deden we dus maar even een pas op de plaats. Een beetje aanrommelen in en om het huis is dan helemaal goed! Morgen maar weer echt terug naar de orde van de dag!